ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಕಲಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಎದುರಾಗುವ ಮುಖ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಓದಲು, ಬರೆಯಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂಥ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಾಲೇಜಿನ ಸಿಲಬಸ್ ಶುರು ಮಾಡಿಬಿಡುವುದೇ ಅಥವಾ ಮೊದಲು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು, ಒತ್ತು, ದೀರ್ಘ, ಅಲ್ಪಪ್ರಾಣ, ಮಹಾಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು (ಕನ್ನಡ ವಿಷಯವಾದರೆ) ಕಲಿಸಿ , ಇಂಗ್ಲೀಷ ಆದರೆ ಸ್ಪೆಲ್ಲಿಂಗ್ ಬರೆಯುವುದನ್ನು, ವ್ಯಾಕರಣವನ್ನು, ವಾಕ್ಯ ರಚನೆಯನ್ನು ಕಲಿಸಿ ಮುಂದೆವರೆಯುವುದೋ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಷ್ಟು ಸಮಯಾವಕಾಶ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಲಿಸದಿದ್ದರೆ ಅವರಿಗೆ ಏನೂ ಬರೆಯಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಓದಲೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಮೂಲಶಿಕ್ಷಣವೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಆಗದಿದ್ದಾಗ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಅವರು ಹೇಗೆ ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಪೂರೈಸುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು.
ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ ಏನೆಂದರೆ, ಕಾಲೇಜು ಮತ್ತು ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸಮನ್ವಯತೆ ಸಾಧಿಸದೇ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಬರೀ ಬಾಯಿಪಾಠ ಮಾಡಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವರ ಬರೆಯುವ ಮತ್ತು ಓದುವ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕು.. ಶಾಲ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಬರೀ ಬಾಯಿಪಾಠ ಮಾಡಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವರ ಬರೆಯುವ ಮತ್ತು ಓದುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕು. ಬಹಳಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಒಂದು ವಾಕ್ಯವನ್ನೂ ಬರೆಯಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಎದ್ದು ನಿಂತು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಓದಲೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ ಏನೆಂದರೆ, ಕಾಲೇಜು ಮತ್ತು ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸಮನ್ವಯತೆ ಸಾಧಿಸದೇ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಕಾಲೇಜಿನ ಶಿಕ್ಷಕರು ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕು. ಅಂದಾಗ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಒಂದು ಪರಿಹಾರ ಸಿಗಬಹುದೇನೋ! ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕರು ಈ ಸಣ್ಣ ಬರಹವನ್ನು ಓದಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಬಹುದೆಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ