ಮಾನವನ ಬಾಲ್ಯಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಅದು ಯಾವುದೇ ಕಲ್ಮಶವಿಲ್ಲದ ಶಾಂತ ಸರೋವರದಂತೆ. ಎಂಥ ಸರೋವರವೆಂದರೆ ಯಾರೇ ಕಲ್ಲು ಎಸೆದರೂ ಅಲೆಗಳೆದ್ದು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರುವಂಥದ್ದು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಯೋಚನೆಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಸೌಂದರ್ಯದಂತೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹಾವನ್ನೂ ಹೂವನ್ನೂ, ಸಾವನ್ನೂ ನಿದ್ರೆಯನ್ನೂ ಮಗು ಒಂದೇ ರೀತಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಹಾವು ಕಂಡಾಗ ಮಗು ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಸಾವಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಆಟವಾಡುತ್ತದೆ. ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋದರೂ ಒಂದು ಹಂತದವರೆಗೆ ಬದುಕಿನ ಜಂಜಾಟಗಳ ಅರಿವು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಟ ಓಟ ಒಂದಿಷ್ಟು ಪಾಠವಷ್ಟೇ. ಅದು ಸಂತಸದ ಸಂಭ್ರಮದ ಕ್ಷಣಗಳು. ಬಾಲ್ಯ ಕಳೆದು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಒಂದರೊಡನೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬಂದು ಬದುಕನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಮಜಲಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸಂತಸ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಬಾಲ್ಯದ ಆನಂದವೇ ಬೇರೆ, ಆ ಆನಂದ ಬರಲಿ ಎಂಬ ಆಶಯ ‘ಆನಂದವೇ’ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಬಾಲ್ಯದ ಸವಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ಬೇಂದ್ರೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:
ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವುದೇ ಒಂದು ಚಂದ. ಯಾವುದೇ ವ್ಯವಹಾರ ಕಲ್ಮಶವಿಲ್ಲದ ಗೆಳೆಯರು ಅವರು, ಕಾವ್ಯದ ನಾಯಕ ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅವರೊಡನೆ ನಗುತ ಕೆಲೆಯುತ ಕಾಲ ಕಳೆದೆನು. ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಹೂ, ಚಿಗುರು, ಮಳೆ, ಚಿಟ್ಟೆ, ದುಂಬಿ ಹೀಗೆ ಒಂದರ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಬಿಡದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಾ ಬೆಳೆದಿದ್ದೇನೆ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ಮನಕ್ಕೆ ಮುದ ನೀಡುವ ಯಾವುದನ್ನೂ ಬಿಡದೆ ಹನಿ ಹನಿಯನ್ನೂ ಸವಿದಿದ್ದೇನೆ. ದುಂಬಿ, ಚಿಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಹೋಗಿ ಅವು ಸಿಗದಿದ್ದರೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಆನಂದವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಆನಂದವೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಮನೆಗಳಿಂದ ಹೊರಗಡೆ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಬಿಸಿಲು ಮಳೆ ಚಳಿಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲ ಆಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಈಗ ಕವಿ ಮತ್ತೆ ಅದು ಬರಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತಾರೆ:
ಆ ಆನಂದ, ಹಾಲುಗಲ್ಲದ ಬಾಲಕನ ರೀತಿಯ ಆನಂದ, ಕಾಲುಗಳನಿಡುತ ಬಾಲಕತನದ ಲೀಲೆಗಳನ್ನು ತೋರುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಬರಲಿ ಎಂದು ಕವಿ ಆಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಬಾಲ್ಯದ ಆನಂದವನ್ನು ನೆನೆಸುವ ಕವಿ, ಕವಿತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಒಟ್ಟು ಆನಂದ ಏನಿದೆ. ಜಗದ ಸೌಂದರ್ಯ ಏನಿದೆ, ನೆಮ್ಮದಿ ಏನಿದೆ ಅದು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬರಲಿ’ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೃದಯ ಮಂದಿರದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆದು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಯಾವ ನಿನ್ನ ರೂಪಕ್ಕೆ ಜಗತ್ತು ಮರುಳಾಗಿದೆಯೋ, ಯಾವ ಜೀವನದ ಸಾರ್ವಭೌಮನಾಗಿರುವೆಯೋ ಆ ಆನಂದವೇ ಬಾ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಆ ಆನಂದದ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿವೆ. ಮುಗಿಲನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಬೆಳೆಯ ಬೇಕೆನ್ನುತ್ತಿವೆ. ಆ ಬಯಕೆಗಳ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು ಜಿಗಿಯಲು ಮುಗಿಲು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಾರಲಿ ಎಂದು ಕವಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯದ ಸವಿ ಕ್ಷಣಗಳು ಆನಂದ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಇರಲಿ, ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಕನಸುಗಳು ಮುಗಿಲಾಚೆ ಬೆಳೆಯಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸಿ “ಹಾರು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಮುಗಿಲೇ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ