ಶಾಂತಿ
ಮಾನವನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾದುದು ಚಿಂತೆ, ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಜೀವಿಸುವ ಈ ಜೀವಕ್ಕೆ ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಯಾರು ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿಮಿತತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ ಅವರು ದೈಹಿಕವಾಗಿ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ, ಸದೃಢತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ.
ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಘಟನೆಗಳು ಘಟಿಸುತ್ತವೆ, ಕೆಲವು ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು, ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದು ಕೊಟ್ಟರೆ,ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ನಾವು ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕಿಂತ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ದುಃಖ, ನೋವು ಉಂಟಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಅದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟರೆ ಚಿಂತೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡುವುದುಂಟು. ಆದರೆ ನಡೆದ ಕಹಿ ಘಟನೆಯನ್ನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ, ಸುಮ್ಮನೇ ಬರಿ ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕೂರುವುದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಹುಡುಕಿ, ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಂಡು, ಇಲ್ಲವೆ ಪರಿಹರಿಸಲಾರದ ಸಮಸ್ಯೆಯಾದರೆ ಅದನ್ನು ಮರೆತು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ತವಾದುದು. ಆ ಹೆಜ್ಜೆಯೇ ಶಾಂತಿ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಅಂತಹ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನಾವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾಗದಿದ್ದರೆ ಸತ್ತರಿಗದಿಂದ, ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಆಲೋಚನೆಯಿಂದ, ಜ್ಞಾನದ ಸಹವಾಸದಿಂದ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಚಿಂತೆಗಳು ನಾನಾ ತರ, ಆರ್ಥಿಕತೆ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಮಸ್ಯೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇತ್ಯಾದಿ ನಾನಾ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಘಟಿಸುವ ಘಟನೆಗಳು ಚಿಂತೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿ ಬಿಡಬಹುದು. ಚಿಂತೆ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ, ಅತಿಯಾದರೆ ಘಟನೆಗಳ ಬೇಸರಕ್ಕಿಂತ ಬದುಕೇ ಬೇಸರವೆನಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಬರುವ ಚಿಂತೆಗಳ ಸರಮಾಲೆಯನ್ನು ಬೇಂದ್ರೆ ತಂಬೂರಿ, ತಂತಿ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಹೊರಟ ನಾದಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಬದುಕು ತಂಬೂರಿ ತರ, ಅದಕ್ಕೆ ಚಿಂತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ತಂತಿಗಳು ಸುಸ್ವರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅಪಸ್ವರಗಳನ್ನು ಹೊಮ್ಮಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ:
ಚಿಂತೆಗಳು ಬಂದಾಗ ಎದುರಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ಸಾಂತ್ವಾನದ ಮಾತು, ಆದರೆ ಅದು ಸುಲಭವಾದುದಲ್ಲ. ಚಿಂತೆಗಳು ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಹೊಕ್ಕಾಗ ಬದುಕು ತಲ್ಲಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಎದೆಯ ಗುಡಿ ಉಡುಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಕಣ್ಣಿನ ಕದಗಳು ಮುಚ್ಚುತ್ತವೆ. ಬಿರುಗಾಳಿ ಬೀಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟರೂ ಆ ಬಿರುಗಾಳಿಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆದಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಬರುವ ಆ ಬಿರುಗಾಳಿಯನ್ನು ತಾಳಿಕೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿ ಬಿಡಬಹುದು. ಆಗ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕೈ ಸೋತಾಗ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಮೊರೆ ಇಡುವುದೊಂದೇ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಕೆಲಸ. ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಂದ್ರೆಯವರು ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:
ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಬದುಕು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ. ಬಾ, ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆ ನಿನ್ನದೆಯ ಹಾಲಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ, ಬಾ ನೀನು ಬರುವುದು ತಡವಾದರೂ ಸರಿ ಬಾ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಕುವೆಂಪು ಅವರು ‘ತೆರೆದಿದೆ ಮನೆ ಓ ಬಾ ಅತಿಥಿ’ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಇದು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕುವೆಂಪು ಇಂತಾದರೂ ಬಾ ಎಂತಾದರೂ ಬಾ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಬೇಂದ್ರ ಬಾಯಾರಿ ಕಾಯಲೋ, ಹಸಿವೇರಿ ಸಾಯಲೋ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಚಿಂತೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂದ ಜೀವ ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತದೆ, ಬಾಯಾರಿ ಕಾಯುತ್ತದೆ, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಎಂತಾದರೂ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಒಂದು ವೇಳೆ ನೆಮ್ಮದಿ, ಶಾಂತಿ ಬಾರದಿದ್ದರೆ ಆ ಹಸಿವಿನ ನೋವಿನಿಂದಲೇ ಜೀವ ಸಾಯಬಹುದು.
ಜೀವನ ಅದೊಂದು ಖಾಲಿ ದಾರಿ, ಅದು ಚೆಂದವೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಬಿಡಬೇಕು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಉರಿ ದಾರಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಆ ಬುದ್ಧಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೂ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ದಣಿವಿನ ಮೇಲೆ ದಣಿವಾಗುತ್ತದೆ, ಜೀವನ ಹೆಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಬಿಡಬೇಕು, ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಬೇಕು, ಕರೆಯಬೇಕು ಎದೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಹಂಬಲವನ್ನು ಈ ಕವಿತೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತದೆ