ಬರಿಯ ಭಾವಾವೇಶದಿಂದ ಯಾವ ಭಾಷೆಯೂ ಉಳಿಯುವದಿಲ್ಲ. ಭಾಷೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಲವು ದಾರಿಗಳಿವೆ. ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ರಾಜ್ಯಗಳ ಮೇಲೆಹಿಂದೀ ಹೇರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಅಪಾಯವಿದೆ ಎಂದು ಆಗಾಗ ಕೆಲವರು ಅಪಸ್ವರವೆತ್ತುವದು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ. ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಸಚಿವ ಅಮಿತ ಶಾ ಹೇಳಿಕೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸುವವರಿಗೆ ಅವರ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆಯೇ? ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ-
” ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವಕ್ಕೆ ಒಂದು ಭಾಷೆಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ದೇಶವನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವ ಒಂದು ಭಾಷೆ ಹಿಂದಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಭಾರತೀಯರೆಲ್ಲರೂ ಅವರ ಮಾತೃಭಾಷೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಹಿಂದಿಯನ್ನೂ ಬಳಕೆ ಮಾಡಬೇಕು”
ಅವರವರ ಮಾತೃಭಾಷೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಹಿಂದಿಯನ್ನೂ ಕಲಿಯಿರಿ ಎಂದಿದ್ದಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಹಿಂದಿಯೊಂದನ್ನೇ ಕಲಿಯಿರಿ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿಲ್ಲ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಐಕ್ಯತೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಒಂದು ಭಾಷೆಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಪರಕೀಯ ಭಾಷೆಯಾದ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯಾಮೋಹ ತೋರಿಸುವ ಬದಲು ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಹಿಂದಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಏಕೆ ತೋರಿಸಬಾರದು?
ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಮಾತೃಭಾಷೆಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವದು ನಮ್ಮದೇ ಜನರ ಕೆಲಸ. ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆ ಉಳಿಯುವದು ನಾವು ಅದನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬಳಕೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ. ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು ನಾವೇ ಅಲಕ್ಷಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಹಿಂದೀ ಭಾಷೆಯನ್ನಾಗಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವ ಭಾಷೆಯನ್ನಾಗಲಿ ದ್ವೇಷಿಸುವದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲ.
ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನಾವೆಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಾವು ಮೊದಲು ನಮಗೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರದು ಕೇವಲ ಸೋಗಲಾಡಿತನದ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಮ. ನಮ್ಮದೇ ಸರಕಾರ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವಾಗ ಮತ್ತು ಸಾವಿರಾರು ಆಂಗ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುವಾಗ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತವರು ಹಿಂದೀ ಭಾಷೆಯ ಅಪಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುವದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ. ಕನ್ನಡ ದಿನ ಯಾವಾಗ ಆಚರಿಸುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಯವರೇ ಸಾವಿರ ಆಂಗ್ಲಮಾಧ್ಯಮ ಶಾಲೆ ತೆರೆದವರು ತಾನೆ? ಅದಕ್ಕೆಬಡಜನರೂ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕಲಿಯಬೇಕು ಎಂಬ ಸಮರ್ಥನೆ ಬೇರೆ. ಯಾರು ಯಾವ ಭಾಷೆ ಕಲಿಯುವದಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ಅಡ್ಡಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳನ್ನೂ ಕಲಿಯಬಹುದು.
ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಕನ್ನಡಿಗರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ಬರೆಯಲು, ಓದಲು, ಮಾತಾಡಲು ಕಲಿಸಲಿ. ತಾವು ಸ್ವತಃ ಕನ್ನಡವನ್ನು ತಪ್ಪಿಲ್ಲದೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಓದಲು ಬರೆಯಲು ಕಲಿಯಲಿ. ನಮ್ಮ ಪಾಲಕರೇ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಬೆಡ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅದೆಷ್ಟು ದೇಣಿಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಕೊಟ್ಟು ಆಂಗ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲ , ಅದರಿಂದ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಅಪಾಯ ಇದೆ ಹೊರತು ಕೇಂದ್ರದಿಂದಲ್ಲ. ನೀವು ಹಿಂದಿಯನ್ನೇ ಕಲಿಯಿರಿ, ನಿಮ್ಮ ಮಾತೃಭಾಷೆ ಕಲಿಯಬೇಡಿ ಎಂದು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಯಾವತ್ತೂಹೇಳಿಲ್ಲ, ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ. ಹಿಂದೀ ಹೇರಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುವ ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರು ತಾವು ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಕನ್ನಡವನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ಸಾರ್ವಭೌಮ ಭಾಷೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ಏಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ? ಏಕೆ ಇನ್ನೂ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸಿಲ್ಲ? ಉಳಿದ ನೆರೆಯ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿಯ ರಾಜ್ಯ ಭಾಷೆ ಬಲಗೊಳಿಸಿರುವ ಹಾಗು ನಮ್ಮಲ್ಲೇಕೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ? ಸರೋಜಿನಿ ಮಹಿಷಿ ವರದಿಯನ್ನು ಏಕೆ ಮೂರು ದಶಕಗಳಾದರೂ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿಲ್ಲ? ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳುವದು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಅಪಾಯವಿರುವದು ನಮ್ಮದೇ ನಕಲಿ ಕನ್ನಡ ನಾಯಕರಿಂದ ಮತ್ತು ನಕಲಿ ಹೋರಾಟಗಾರರಿಂದ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ. ನಾವು ಮೊದಲು ಬದಲಾಗಬೇಕು. ಕೇವಲ ನವೆಂಬರ್ ಒಂದರಂದು ಕೆಂಪು ಹಳದಿ ಬಾವುಟ ಹಾರಾಡಿಸಿ ಘೋಷಣೆ ಕೂಗಿದರೆ ಕನ್ನಡ ಉದ್ಧಾರವಾಗುವದಿ