ಈಶಾನ್ಯ ಭಾರತದ ಮೇಘಾಲಯವನ್ನು ಮಾನ್ಸೂನ್ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ “ಮೋಡಗಳ ವಾಸಸ್ಥಾನ” ಎಂದು ಕರೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಮಳೆನೀರು ಮೇಘಾಲಯದ ಪಚ್ಚೆ ಕಣಿವೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಳವಾದ ಕಮರಿಗಳ ಮೂಲಕ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಅಸ್ಸಾಂ ಮತ್ತು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ನಡುವಿನ ಪರ್ವತ ಪ್ರಸ್ಥಭೂಮಿಯು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಅತ್ಯಂತ ತೇವಭರಿತ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ ಮೇಘಾಲಯ ಮತ್ತು ಈ ಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಖಾಸಿ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗದವರು ಕಾಡಿನೊಂದಿಗೆ ನಿಕಟ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
ಆಧುನಿಕ ನಿರ್ಮಾಣ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳ ಲಭ್ಯತೆಯ ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ, ಖಾಸಿಗಳು ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧ ಜಲಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ದಾಟಲು ಮತ್ತು ಇತರ ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ಒಂದು ಚತುರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದರು: ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಜಿಂಗ್ ಕಿಯೆಂಗ್ ಜ್ರಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಜೀವಂತ ಬೇರು ಸೇತುವೆಗಳು.
ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಮತ್ತು ಉಕ್ಕಿನಂತಹ ಆಧುನಿಕ ಕಟ್ಟಡ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಈ ರಚನೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಿತಿಸ್ಥಾಪಕತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಶತಮಾನಗಳವರೆಗೆ ಬದುಕಬಲ್ಲವು. ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುವ ಹಠಾತ್ ಪ್ರವಾಹ ಮತ್ತು ಚಂಡಮಾರುತದ ಉಲ್ಬಣಗಳನ್ನು ಅವು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ- ಕಡಿದಾದ ಭೂಪ್ರದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಹರಡಿರುವ ದೂರದ ಪರ್ವತ ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದ ಮತ್ತು ಸುಸ್ಥಿರ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ.
ಜೀವಂತ ಬೇರು ಸೇತುವೆಗಳು ಮೇಘಾಲಯದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಪಾರಂಪರಿಕ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. ಈ ತಾಣಗಳನ್ನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಯುನೆಸ್ಕೋ ವಿಶ್ವ ಪರಂಪರೆಯ ತಾಣಗಳ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವು ಹೆಣೆದುಕೊಂಡ ಬೇರುಗಳಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ, ಅವು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಮ್ಯಾಜಿಕ್, ಆದರೆ ಅವು ಕಾಲ್ಪನಿಕವಲ್ಲ. ಈ ಸೇತುವೆಗಳನ್ನು ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಈ ನೆಲದ ಸ್ಥಳೀಯ ಜನರು (ಖಾಸಿಗಳು ಮತ್ತು ಜೈನ್ತಿಯಾಗಳು) ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವ ನದಿಗಳನ್ನು ದಾಟಲು ಈ ಜನರು ಅವುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದಾರೆ.
ಇದು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಸ್ಯವರ್ಗದ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಲಾದ ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇದು ಸ್ಥಳೀಯ ಜನರು ತಮ್ಮ ಪ್ರದೇಶದ ಮೇಲೆ ಹೊಂದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮತ್ತು ಅದು ಅವರಿಗೆ ಹೊಂದಿರುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ. ಆದರ್ಶ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ, ಬೇರು ಸೇತುವೆ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಸೇತುವೆಗಳು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ 50 ರಿಂದ 100 ಅಡಿಗಳಷ್ಟು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತವೆ. ರಾಜ್ಯದ ಅತಿ ಉದ್ದದ ಜೀವಂತ ಬೇರು ಸೇತುವೆ 175 ಅಡಿ ಉದ್ದವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.ವಿವಿಧ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸರಿಸುಮಾರು 100 ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜೀವಂತ ಬೇರು ಸೇತುವೆಗಳಿವೆ. ಈ ಜೀವಂತ ಬೇರು ಸೇತುವೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ನೊಂಗ್ರಿಯಾಟ್, ಚಿರಾಪುಂಜಿ, ನೊಂಗ್ಬರೆಹ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಹತ್ತಿರದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿವೆ.
ಇವು ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಲಾದ ಸೇತುವೆಗಳಾಗಿವೆ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನದಿಯ ಎರಡೂ ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ ಫಿಕಸ್ ಸ್ಥಿತಿಸ್ಥಾಪಕತ್ವದ ಎರಡು ರಬ್ಬರ್ ಮರಗಳನ್ನು ನೆಡುವ ಮೂಲಕ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಮರಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದ್ವಿತೀಯ ವೈಮಾನಿಕ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಮತ್ತು ಉತ್ಪಾದಿಸಲು ಸುಮಾರು ಒಂದು ದಶಕ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಈ ಬೇರುಗಳನ್ನು ನಂತರ ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾದ ರಚನೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ನೇಯ್ಗೆ ಮಾಡಬಹುದು ಮತ್ತು ನಂತರ ಬಲವರ್ಧನೆಗಾಗಿ ಅಗಾಧವಾದ ಬೇರುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಬಹುದು. ಮುಂದೆ, ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಸ್ಥಳೀಯ ಸೇತುವೆ ನಿರ್ಮಾತೃಗಳು ಬಿದಿರಿನ ಅಟ್ಟಣಿಗೆಯನ್ನು ನೇಯುವ ಮೂಲಕ ಸೇತುವೆಯ ಬೇರುಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಈ ಅಟ್ಟಣಿಗೆಯನ್ನು ವೈಮಾನಿಕ ಬೇರುಗಳನ್ನು ನದಿಗೆ ನೇಯ್ದ ನಂತರ ವಿರುದ್ಧ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನೆಡುವವರೆಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನದಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ತಳ್ಳಲು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ, ತೇವಾಂಶ ಮತ್ತು ತೇವಾಂಶವು ಅದನ್ನು ಹಾನಿಗೊಳಿಸುವುದರಿಂದ ಅವರು ಬಿದಿರಿನ ಅಟ್ಟಣಿಗೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬೇರುಗಳು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ದಪ್ಪವಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಬೇರೆ ಮರದ ಬೇರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೆಣೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. 20 ರಿಂದ 30 ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಬೇರುಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ನಿಲ್ಲುವವರೆಗೆ ಅವು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಸೇತುವೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬೇರುಗಳಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತ ಬೇರು ಸೇತುವೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಬೇಕು.
ಪಟ್ಟಣದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ನೊಂಗ್ಬರೆಹ್ ಲಿವಿಂಗ್ ರೂಟ್ ಸೇತುವೆಯು ತನ್ನ ಮೋಡಿಮಾಡುವ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಈ ಸೇತುವೆಯು ಅಮಯಾಲಿ ನದಿ ಮತ್ತು ಉಮ್ಗೊಟ್ ನದಿಗೆ ಹೋಗುವ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ವಿಭಜಿಸುವ ಡಬಲ್-ಸ್ಪ್ಯಾನ್ ರಚನೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಈ ಸೇತುವೆಯು ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ರಚನೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಇದು ಎರಡು ನದಿಗಳ ದಡವನ್ನು ಸೇರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದ ಸೊಬಗನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಸೇತುವೆಯು ಪ್ರಾಚೀನವಾಗಿದ್ದು, 100 ವರ್ಷಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹಳೆಯದು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ಸೇತುವೆಗಳು ಈ ಪ್ರದೇಶದ ರೈತರು ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮಸ್ಥರಿಗೆ ಪ್ರಮುಖ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಆಯಾ ತೋಟಗಳು, ಮನೆಗಳು ಅಥವಾ ಅವರು ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ತಲುಪಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಈ ಸೇತುವೆಯು ದೊಡ್ಡ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಪ್ರತಿ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಲು, ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಇಡೀ ಸಮುದಾಯವು ಸಹಕರಿಸಬೇಕು. ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಅವರು ಒಂದಕ್ಕಿAತ ಹೆಚ್ಚು ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಯುವ ಸೇತುವೆಗಳನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಜನರ ಭವಿಷ್ಯದ ಪೀಳಿಗೆಗೂ ಈ ಸೇತುವೆಗಳನ್ನು ಬಳಸಬಹುದು ಎಂದು ಇದನ್ನು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸೇತುವೆಗಳ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿನ ಅನೇಕ ನಿವಾಸಿಗಳು ಈಗ ಅವುಗಳಿಂದಾಗಿ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ಸೇತುವೆಗಳು ಜೀವವೈವಿಧ್ಯತೆಗೆ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಪರಾಗಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡುವ ಕೀಟಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತವೆ, ಪಾಚಿಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಅಳಿಲುಗಳು ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಿ ಗೂಡುಕಟ್ಟುವ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಆವಾಸಸ್ಥಾನವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ. ಮರಗಳನ್ನು ಸೇತುವೆಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಖಾಸಿ ಜನರು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ನದಿಗಳನ್ನು ದಾಟಬಹುದಾದ ಅನೇಕ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ರಚಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ತೊಗಟೆ ಜಿಂಕೆ ಮತ್ತು ಮೋಡದ ಚಿರತೆಗಳು ಕಾಡಿನ ಅಂತರಗಳನ್ನು ದಾಟಲು ಬೇರು ಸೇತುವೆಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಬಂದಿದೆ.
ಈ ಸೇತುವೆಗಳು ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಲ್ಲದೆ ಅವು ಇರುವ ಪ್ರದೇಶದ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಯೋಗಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತವೆ.