ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿಯು ಕೇವಲ ಪ್ರಚಾರ ಕೇಂದ್ರಿತವಾಗಿದೆಯೇ ಅಥವಾ ಅದರಲ್ಲಿ ಪರಿವರ್ತನಶೀಲ ಅಂಶಗಳು ಅಡಕವಾಗಿವೆಯೇ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ನಾವು ಮೊದಲು ಸುಮಾರು 66ಪುಟಗಳ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿಯ ಕರಡು ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಓದಬೇಕು. ನೀತಿಯ ಕುರಿತಾದ ಚರ್ಚೆಗಳು, ಸಂವಾದಗಳು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಾಗಾರಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ತಜ್ಞರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿ ನಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಈ ನೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುವ ಗಿಮಿಕ್ಸ್ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿಗಳಿಂದ ಆದ ಬದಲಾವಣೆ, ಮತ್ತು ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ, ಅದರಲ್ಲಿರುವ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಸಿಸಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಮಯ, ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಈಗಿನ ನೀತಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಇದರಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪರಿವರ್ತನಶೀಲ ಅಂಶಗಳಿವೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮೂರು ವರ್ಷದಿಂದಲೇ ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಆಗಿನಿಂದಲೇ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೋಮ್ ವರ್ಕ, ಬರವಣಿಗೆ ಮುಂತಾದ ಕಠಿಣ ಕೆಲಸಗಳಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಾಡುಗಳು, ಕಥೆಗಳು ಹೀಗೆ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗುವ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಆಟದಂತೆ ಕಲಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯಿಂದ ನಾಲ್ಕನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ಭಾಷೆಯ ಬರವಣಿಗೆ, ಓದು ಇವುಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವುದು, ಮತ್ತು ಗಣಿತದ ಮೂಲ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡುವುದು. ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಕನಿಷ್ಠ ವ್ಯವಹಾರ ಚತುರತೆಗೆ ಇವೆರಡೂ ಮಹತ್ವದ್ದು. ಮತ್ತೆ ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದಿನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಕ್ಕೂ ಇವೆರಡೂ ಮೂಲ ಅಡಿಪಾಯ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಎರಡು ಅಂಶಗಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವು ಮಗುವಿನ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಆಗಬೇಕು. ಹಾಗಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಮಗುವಿನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ವಿಷಯಗಳು ನೇರವಾಗಿ ನಾಟುತ್ತವೆ. ವಿಚಾರ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಬರುವುದೂ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಾತೃಭಾಷೆಗೆ ನೀತಿಯು ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವ ನೀಡಿದೆ. ಆದರೆ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ನ ಜಡ್ಜಮೆಂಟ್ ಇರುವುದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾತೃಭಾಷೆಯ ಕಡ್ಡಾಯ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಅರಿವು ನೀತಿರೂಪಕರಿಗೆ ಇದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವು ಮಗುವಿನ ಮಾತೃಭಾಷೆ ಅಥವಾ ಆಯಾ ರಾಜ್ಯದ ಭಾಷೆ ಅಥವಾ ಮಗುವಿನ ಪಾಲಕರ ಆಶಯದಂತೆ ಅವರ ಆಯ್ಕೆಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಬಹುದು ಎಂದು ನೀತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಈ ಒಂದು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾತೃಭಾಷೆಯ ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ನೀತಿ ಸಫಲತೆಯನ್ನು ಕಾಣುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಾರದು.
ಮುಂದಿನ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು, ವಿಜ್ಞಾನ, ಇತಿಹಾಸ ಮುಂತಾದ ವಿಷಯಗಳ ಸ್ಥೂಲ ಪರಿಚಯ ನೀಡುವುದು ಮುಂತಾದ ಅಂಶಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಮನ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಎಂಟನೇ ತರಗತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಮಗುವಿಗೆ ತನ್ನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತಾನೇ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಶಿಕ್ಷಕರು, ಶಿಕ್ಷಣ, ವಾತಾವರಣ ಮತ್ತು ಪಾಲಕರು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ ಒಂಬತ್ತನೇ ತರಗತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಮಗು ತನ್ನ ಆಸಕ್ತಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲು ಶಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಈಗಿರುವಂತೆ ಪಿಯುಸಿ ಎಂದು ಬೇರೆಯೇ ಶಾಖೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳು ಶಾಲೆಯ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಅಡಕವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಮತ್ತು ಆಸಕ್ತಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಶಾಖೆಗಳಿಂದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು, ವಿಶಾಲವಾದ ವಿಷಯಗಳ ಆಯ್ಕೆಯ ಅನುಕೂಲವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಲಾಗಿದೆ.
ನಂತರ ಪದವಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಕೂಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಡ್ರಾಪ್ ಔಟ್ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಆಗುವ ಅನಾನುಕೂಲಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಕಲಿತ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಮೌಲ್ಯ ಬರುವಂತೆ ಡಿಗ್ರಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಈ ಎಲ್ಲ ವರ್ಷಗಳ ಕಲಿಕೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರೇಮ, ಜೀವನ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಜೀವನ ಕೌಶಲ್ಯ ಇವುಗಳು ಅಡಕವಾಗಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಶಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿಯದ್ದಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ, ಗೌರವಗಳನ್ನೂ, ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನೂ, ರಾಷ್ಟ್ರನಿರ್ಮಾಣ ಕಾರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಸಹಜವಾಗಿ ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲೇ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಮತ್ತು ಆ ಮೂಲಕ ಆಧುನಿಕ ಭಾರತವು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಾರತವಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಗುರಿಯೊಂದಿಗೆ ನೀತಿ ರೂಪಿತವಾಗಿದೆ.
ಇದೆಲ್ಲವೂ ತುಂಬ ಸುಂದರವಾದ ಚಿತ್ರಣ ಹೌದು. ಅದನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸುವವರು ಶಿಕ್ಷಕರು, ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆ ಹಾಗೂ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು. ಹಾಗಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿಯ ಮಹದಾಶಯಗಳನ್ನು ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹವಿಲ್ಲದೇ ಅರಿತುಕೊಂಡು ಅದರ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾಗುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಅನೇಕ ಒಳ್ಳೆಯ ನೀತಿಗಳು, ಯೋಜನೆಗಳು ನಿರ್ದೇಶಿತ ಫಲ ನೀಡದೇ ಇರುವುದರ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವೇ ಕಳಪೆ ಅನುಷ್ಠಾನ. ಅನುಷ್ಠಾನ ಮಾಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇರುವ ಜನರ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಡುವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ವಿರೋಧ.
ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯವು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡ ಮೊದಲ ರಾಜ್ಯವೆಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗಿದೆ. ಅನೇಕ ರಾಜ್ಯಗಳ ಶಿಕ್ಷಣ ತಜ್ಞರು, ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆಗಳು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ತಜ್ಞರ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಪದವಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಸಿಲೆಬಸ್ಸನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ಅಳವಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ನಾವಿನ್ನೂ ಕಾದು ನೋಡಬೇಕು. ಒಂದೆರಡಾದರೂ ಬ್ಯಾಚುಗಳು ಹೊರಬಿದ್ದ ನಂತರ ನಮಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಅರ್ಥವಾಗಬಹುದು. ಈ ವರ್ಷದಿಂದ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ನೀತಿಯ ಅನುಷ್ಠಾನ ಆಗಬಹುದು. ನೀತಿಯು ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಆಶಯದಂತೆ ವಿವಿಧ ಟೈಮಲೈನನಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಹಂತದ ಅನುಷ್ಠಾನ ಆಗಬೇಕಾದ ಗುರಿ ಇದೆ. ಒಟ್ಟು 2040ರ ವೇಳೆಗೆ ಇಡೀ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನೀತಿಯು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಂಡು ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳು, ಪರಿವರ್ತನೆ ಗೋಚರಿಸಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ, ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ, ಪೋಷಕರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಕಾರ್ಯವಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ.