ಡುಮ್ಮಕ್ಕಾ…,
ಅಂತೂ 5.20ಕ್ಕೆ ಬುದ್ಧ ಗಯೆಗೆ ತಲುಪಿದೆವು. ಬುದ್ಧಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಸುಮಾರು ಒಂದುವರೆ…ಎರಡು ಕಿಮೀ ಇರಬಹುದು..ಬೌದ್ಧಾಲಯಕ್ಕೆ. ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಮೋಕ್ಷದಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಊಟ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಹೋಗಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಬಸ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಕಡೆಯಲ್ಲೇ ಬಲದಲ್ಲಿ ಶೌಚಾಲಯ,ಎಡದಲ್ಲಿ ಟೀ ಅಂಗಡಿ ಇತ್ತು. ‘ನಾನು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಬಸ್ ಹತ್ತಿರವೇ ಇರುತ್ತೇನೆ.’ ಎಂದರು. ಅಜ್ಜನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟೆವು. ನಮಗಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ವೇಳೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲಿಕ್ಕೇ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ತುಂಬಾ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ…
ಇಲ್ಲಿಯ ಪರಿಸರವನ್ನು. ಇದು ಪ್ರವಾಸಿಧಾಮ ಕೂಡಾ ಹೌದು. ಪವಿತ್ರಕ್ಷೇತ್ರವೂ ಹೌದು.ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರವಾಸಿಗಳೂ, ಭಜಕರೂ ಇದ್ದರು. ವಿದೇಶೀ ಯಾತ್ರಿಗಳೂ,ಪ್ರವಾಸಿಗಳೂ ಇದ್ದರು. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್ಗಳು ಕೂಡಾ ಇದ್ದವು. ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ತುಂಬಾ ಮೆಟ್ಟಲುಗಳು ಇವೆ. ಮೆಟ್ಟಲಿನ ಎರಡೂ ಬದಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಹೂವಿನ ಗಿಡಗಳು ಇದ್ದು ಸುಂದರವಾದ ಉದ್ಯಾನವನಗಳೂ ಇವೆ. ಮೊಬೈಲ್,ಕ್ಯಾಮರಾ ಎಲ್ಲಾ ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಾಕಷ್ಟು ಉದ್ದದ ಸರತಿಸಾಲು (ಕ್ಯೂ) ಇತ್ತು. ಸಾಲಲ್ಲಿ ಒಳಗೆ ಹೋದರೆ ಎಂತಹ ಶಾಂತಿ. ಅದ್ಭುತವಾದ ಬುದ್ಧನ ವಿಗ್ರಹ. ಅವನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಇರೋಣ..ಹೋಗುವುದೇ ಬೇಡ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಮೂರ್ತಿ ಅಷ್ಟು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿತ್ತು…ಕಣೆ ಚಿನ್ನು…ಬುದ್ಧನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಗಾತ್ರದ ಒಂದು ಸ್ಫಟಿಕ. ಅದು ಕತ್ತಲಲ್ಲೂ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ತಾಗಿಕೊಂಡೇ ಬೋಧಿ ವೃಕ್ಷವಿದೆ. ವೃಕ್ಷಕ್ಕೆ ತಾಗಿಕೊಂಡೇ ಈ ಮಂದಿರವನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗಿದೆ. ಸುತ್ತಲೂ ದೊಡ್ಡ ಪಾರ್ಕ್ ಇದ್ದು ದೊಡ್ಡದೊಡ್ಡ ಮರಗಳಿದ್ದು ಹಸಿರಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಇದ್ದರೂ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಗಲೀಜು,ಕೊಳಕು,ಕಸ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ತುಂಬಾ ಬೌದ್ಧ ವಿಹಾರಗಳಿದ್ದು ..ಭಿಕ್ಷುಗಳು ಕೂಡಾ ತುಂಬಾ ಮಂದಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಬೇರೆಯೇ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದಂತಹ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ನನಗೆ ಈ ಪರಿಸರ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ನೋಡಲಾಗಲಿಲ್ಲವೆಂಬ ಬೇಸರವೂ ಆಯಿತು.
ಬುದ್ಧನ ಮಂದಿರಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಡೆಯೂ ಇವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಸೊಸೈಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಅದರ ಶಾಖೆಗಳಿವೆ. ಲೆಕ್ಕಪತ್ರ,ವ್ಯವಹಾರ, ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ… ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಈ ಸೊಸೈಟಿಯೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ..ಕೊಡಗಿನಲ್ಲಿರುವ ಬೈಲುಗುಪ್ಪೆ ನೋಡಿದಿಯಲ್ವಾ…ಅಲ್ಲಿಯ ಚಂದವೇ ಬೇರೆ..ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಚಂದವೇ ಬೇರೆ..ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೃತಕ ಅನಿಸುವಂತಿರುವ ಶಾಂತಿ,ನೆಮ್ಮದಿ ನೋಟ ಎಲ್ಲವೂ ಬೇರೆಯೇ..ಅನಿಸಿತು.. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಇಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ… ಆರುವರೆಗೆ ಬಸ್ ನ ಹತ್ತಿರ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನಂತವರು ನಡೆಯಲಾಗದವರು,ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳು ಆಟೋದಲ್ಲಿ ಬಂದೆವು. ಅಜ್ಜ ನಿಂಬೂ ಚಾಯನ ಸಹಕಾರದಿಂದ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಕಾಶಿಗೆ ಹೋಗಲು ಬಸ್ ಹತ್ತಿದೆವು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟ ಸರಿಯಾಗಿ ಯಾರೂ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ.ಈಗ ನಡೆದೂ ನಡೆದೂ ಸುತ್ತಾಡಿ ಆದ ಆಯಾಸ,ಹಸಿವು ಎಲ್ಲಾ ಕಾಡತೊಡಗಿತು.
ಬಸ್ ಪೂರ್ಣ ನಿಶ್ಯಬ್ದ..
ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಡಾಬಾದಲ್ಲಿ ಊಟಕ್ಕೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿತ್ತು. ಬಿಸಿಬಿಸಿ ರೋಟಿ ತಂದೂರಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಿ ಬೇಯಿಸಿ ತಂದು ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ರೋಟಿ ತಿನ್ನಲು ಕಷ್ಟ ಎನ್ನುವವರಿಗೆ ಅನ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡಿಸಿದ್ದರು. ಅದೂ ಬಿಸಿಬಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೆರಡು ರೋಟಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸದೆ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ರೋಟಿ ತಿಂದು ಅನ್ನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಊಟ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂದವರೆಲ್ಲಾ ಅನ್ನ ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ.. ಅದರ ಜೊತೆ ಆಲೂಗೆಡ್ಡೆ ಬಾಜಿ,ಹಾಗಲಕಾಯಿ ಪಲ್ಯ(ತಳಾಸಣ),ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ, ದಾಲ್,ಮಜ್ಜಿಗೆ…ಸಾಕಲ್ಲ…ಅದರಲ್ಲೂ ತಳಾಸಣ ಸೂಪರ್ ಆಗಿತ್ತು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟದ ಸಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿ ಶಮನವಾಗಿತ್ತು. ನಾನೂ ಒಂದು ರೋಟಿಯನ್ನು ತಂದೂರಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಲು ಹೋಗಿ ಕೈ ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಒಂದೇ ರೋಟಿಗೆ ಬೇಯಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ. ಎರಡನೇ ರೋಟಿಯನ್ನು ಕೈ ಬಿಸಿಯಾದ ಕಾರಣ ತಂದೂರಿಯಲ್ಲಿ ಉದುರಿಸಿದೆ..ಪಾಪ ನಾನು ರೋಟಿ ಬೇಯಿಸಿದರೆ ಡಾಬಾದವರಿಗೆ ನಷ್ಟ ಆಗುವ ಸಂಭವವೇ ಹೆಚ್ಚು ಎಂದು ನನಗೇ ಅನಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಎರಡನೇ ರೊಟ್ಟಿಯ ತಂಟೆಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.. ಊಟ ಮಾಡಿ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಕಾಶಿಗೆ ತಲುಪುವಾಗ ನಾವು ವಸತಿ ಹೂಡಿದ “ಪ್ಲಾಜ಼ಾ ಇನ್ನಾ”ಗೆ ತಲುಪುವಾಗ ರಾತ್ರಿ ಗಂಟೆ 1-30 ಆಗಿತ್ತು.
ನೀನು ಒಳ್ಳೆಯ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಶಾಲೆಯ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿರಬಹುದು. ಗುಡ್ನೈಟ್..ಶುಭರಾತ್ರಿ.. ಯೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ…ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮತ್ತೆ ಮುಂಜಾವು ಹೇಳಬೇಕಾಗಿದೆ..ಹ್ಹಾ.. ಹ್ಹಾ… ಹ್ಹಾ..😀
such nce narration 👌