ಈ ಹಿಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಪವಿತ್ರ ನಗರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದೆವೆ; ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಭೌಗೋಳಿಕ ವಿಸ್ತಾರದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಲಿದ್ದೆವೆ. ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಕೇವಲ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಸ್ಥಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಎಂದು ಅನೇಕ ಜನ ತಮ್ಮ ಅಲ್ಪ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸಿ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಿ ತಾವೇ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಎಂದು ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಅಷ್ಟು ಸಂಕುಚಿತವಲ್ಲ ಅದು ಜಗತ್ತನ್ನೇ ವ್ಯಾಪಿಸಿದಂತಹ ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿ . ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೋದರು ಅಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಕುರುಹು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ವಿಶಾಲವಾದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಒಂದು ಭೌಗೋಳಿಕ ಮಿತಿಯನ್ನು ಹಾಕುವುದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿ ?
ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಎಂದರೇನು ? ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ಗಾಂಧೀಜಿ ಈ ರೀತಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.
“ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಎಂದರೆ ಅಹಿಂಸೆಯ ಸಾಧನದ ಮೂಲಕ ಸತ್ಯದ ಅನುಸರಣೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ದೇವರನ್ನು ನಂಬದೆ ಇರಬಹುದು ಆದರೂ ಆತ ಹಿಂದೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಸ್ವಾರಸ್ಯವಿರುದು ಅದರ ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಸರ್ವಗ್ರಾಹಿತ್ವದಲ್ಲಿ.” ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವು ಸದಾ ಹೊಸ ಹೊಸ ಅಂಶಗಳನ್ನು ತನ್ನಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದರಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿಲ್ಲ ಅದು ವಿನೂತನ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಇಂದಿನ ವರೆಗೆ ಜೀವಂತ ಧರ್ಮವಾಗಿದೆ. ಯಾವುದೋ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟುಬದ್ಧವಾಗಿ ಇರುವುದು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಅಂಶವಲ್ಲ.
ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಆರಾಧನೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪರಂಪರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಪರಿಪೂರ್ಣ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಕವಾದಂತಹ ಅಂಶಗಳನ್ನೇ ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಈ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿಗೂ ತನ್ನದೆ ಆದ ಮಹತ್ವದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಪಂಚಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಮಣ್ಣನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತೆವೆ. ಮತ್ತು ಮೂಲವಸ್ತು ಆಗಿಯು ಸಹ ಮಣ್ಣನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಮಣ್ಣು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ತಕ್ಷಣ ಮಾಡುವ ಮೊದಲ ಕೆಲಸವೆಂದರೆ ಭೂಮಿಗೆ ನಮಿಸುವುದು. ದಿನ ಪೂರ್ತಿ ನಾವು ನಡೆಯುತ್ತೆವೆ ಹೊಲಸು ಮಾಡುತ್ತೆವೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲವನ್ನು ಭೂಮಿ ಸಹನೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಆದ್ದರಿಂದ ಮೊದಲು ಭೂಮಿ ತಾಯಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವುದು ನಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾಗಿದೆ.
ನಾವು ದೈನಂದಿನ ದಿನದಲ್ಲಿ ಧರಿಸುವ ಭಸ್ಮ, ಗೋಪಿಚಂದನ ಮೃತಿಕೆ ಇವೆಲ್ಲವು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಮಣ್ಣೆಆಗಿದ್ದು ದೈವಿಕ ಅಂಶವೆಂದು ತಿಳಿದು ಅದನ್ನು ಧಾರಣೆ ಮಾಡುತ್ತೆವೆ. ಇದು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿಗೆ ನೀಡುವ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯಾಗಿದೆ.
ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ.