ತಮಿಳು ಮೂಲ ಆದಿವಾಸಿಗಳ ಮೇಲೆ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಪೋಲೀಸರು ಮಾಡುವ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಸಿನೆಮಾ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸುತ್ತದೆ.
ಹಾವು ಹಿಡಿಯಲು ಕರೆಸಿದ ಆದಿವಾಸಿ ರಾಜುನೇ ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಕದ್ದಿರಬಹುದೆಂಬ ಊರಿನ ಸರಪಂಚನ ಊಹೆಯನ್ನೇ ಆಧರಿಸಿ ಗಿರಿಜನ ಕೇರಿಯ ಜನರನ್ನೆಲ್ಲ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮನಸೋಯಿಚ್ಛೆ ಹೊಡೆದು, ಬಡಿದು ತಮ್ಮ ಆಸುರೀ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ಮೆರೆಯುವ ಪೋಲೀಸರು ಕೊನೆಗೆ ಆರೋಪಿಯನ್ನು (ಕೇವಲ ಆರೋಪಿ, ಆರೋಪ ಸಾಬೀತು ಮಾಡಲು ಆಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ) ಲಾಕ್ ಅಪ್ ನಲ್ಲಿ ಕೊಂದೇಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಮೇಲಿನಿಂದ ಕೆಳಗಿನ ವರೆಗೆ ಡಿಪಾರ್ಟಮೆಂಟಿನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಡಿಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ನ ಮಾನ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಚಿಂತೆ.
ಬಡವರ ಪ್ರಾಣ, ಮಾನ ಹೋದರೆ ಹೋಗಲಿ, ಇಲ್ಲದೇ ಇರುವ ತಮ್ಮ ಇಲಾಖೆಯ ಮಾನ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯಲಿ ಎಂದು ಕೊನೆಯ ವರೆಗೂ ಕೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಸಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಚಂದ್ರು ಎನ್ನುವ ಲಾಯರು ಎಲ್ಲ ಸಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಕಲೆ ಹಾಕಿ ಇಲಾಖೆಯ ಸಮವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹರಾಜಿಗೆ ಹಾಕಿ ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ ಕಥೆ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಹರಿಯುವ ನೀರು ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಏಳುತ್ತವೆ.
ಪೋಲೀಸರೆಂದರೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಅಪಾಯಕಾರಿಯೇ? ಒಮ್ಮೆ ಲಾಕಪ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸತ್ತರೂ ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಕೇಸನ್ನು ಮುಚ್ವಿ ಹಾಕುವುದರಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಣಾತರಾಗಿರುವ ಪೋಲೀಸರಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ಸಹಾಯ ಅಪೇಕ್ಷಿಸವುದು ಎಂಥ ಮೂರ್ಖತನ! ನಿಮಗೆ ದೊಡ್ಡವರ, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ, ದೊಡ್ಡ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿಮಗೆ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗುವುದೇ ಇಲ್ಲವೇ? ನ್ಯಾಯ, ನೀತಿಗಳೂ ಚೆಂದಾಗಿ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮಾತನಾಡುವವರ, ಶ್ರೀಮಂತರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರೀತಿ ಹೊಂದಿರುವವೇ? ಬಡವರು, ಸಾದಾ/ ಹರಕು ಅಂಗಿ ಧರಿಸಿದವರು, ಸ್ಟೈಲು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರು, ಈ ದೇಶದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮಾತನಾಡುವವರು ಎಂದರೆ ನ್ಯಾಯ-ನೀತಿಗಳಿಗೂ ಒಂಥರಾ ತಾತ್ಸಾರ! ಅವರ ಜೀವ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯದ್ದು.
ಅವರ ಬದುಕಿದ್ದರೂ, ಸತ್ರೂ ಒಂದೇ! ಜಾತಿ ಪ್ರಮಾಣ ಪತ್ರ ಕೊಡಬೇಕಾಗಿರುವ ಸರಕಾರಿ ಗುಮಾಸ್ತರಿಗೂ ಅವರೆಂದರೆ ರೇಜಿಗೆ. ಅದೇ ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ರಾಜಮರ್ಯಾದೆ ನೀಡಿ, ಕೂಡಿಸಿ, ಜಾತಿ ಪ್ರಮಾಣ ಪತ್ರ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ಅಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ತಾರತಮ್ಯ. ಶ್ರೀಮಂತ ಹಿಂದುಳಿದವನಿಗೆ (ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಹಾಗೆ ಹಿಂದುಳಿದವರು, ಉಚ್ಚ ಜಾತಿಯವರು ಎಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ಈಗ ನಾನು ಬರೆಯುವುದೇ ಮಹಾ ಪಾಪ) ಸಿಗುವ ಮರ್ಯಾದೆ ಹಿಂದುಳಿದ ಬಡವನಿಗೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇವಲ ಜಾತಿಯದಲ್ಲ, ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಬಡತನ, ಅನಕ್ಷರಸ್ಥತೆ, ಕಾನೂನಿನ ಮಾಹಿತಿಯ ಕೊರತೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮತ್ತೂ vulnerable ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ನೀವು ಎಲ್ಲಿಯೇ ಹೋಗಿ, ನಿಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆ, ನಿಮ್ಮ ಮಾತು, ನೀವು ಬಂದಿಳಿಯುವ ವಾಹನ ಇವುಗಳ ಮೇಲಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಳೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಿಮಗೆ ಟ್ರೀಟಮೆಂಟ್ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ನಾನು ಸ್ವತಃ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡ್ತೇನೆ. ಹೆಸರು, ದೆಸೆ, ಗುರುತು-ಪರಿಚಯ ಹೇಳದೇ ಇದ್ದಾಗ ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ತಾರೆ, ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಹೇಗೆ ನಡಕೊಳ್ತಾರೆ ಎಂದು ನೋಡುವ ಕುತೂಹಲ ನನಗೆ. ಹಾಗಂತ ನಾನೇನೋ ಘನಂದಾರಿ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೂ ಈ ತಾರತಮ್ಯ ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ.
ವಿದ್ಯೆ, ಜ್ಞಾನ ಇವೇ ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಅಸ್ತ್ರಗಳು. ಇವುಗಳಿಂದಲೇ ನಾವು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಲೌಕಿಕ ಮತ್ತು ಅಲೌಕಿಕಗಳಡರಡನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಬಹುದು. ಮನುಷ್ಯಮಾತ್ರರೆಲ್ಲರಲ್ಲೂ ನನ್ನದೊಂದೇ ಆಗ್ರಹಪೂರ್ವಕ ವಿನಂತಿ, ದಯವಿಟ್ಟು ಕಲಿಯಿರಿ, ತಿಳಿಯಿರಿ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಿರಿ. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ದುಡಿದು ಬದುಕಿಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಗಳಿಸುವುದು ಕೂಡ ಪುರುಷಾರ್ಥದ ಲಕ್ಷಣ, ನಾವೆಲ್ಲ ದುಡಿದು ಹಣ ಗಳಿಸಲೇಬೇಕು, ಆದರೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ. ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಾಣುತ್ತ, ಸಮಯ-ಸಂದರ್ಭಗಳು ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿದಾಗ ಉದಾರವಾಗಿ, ಕರುಣೆ-ಪ್ರೀತಿಗಳಿಂದ ಇತರರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದು ನಾವೆಲ್ಲ. ಸಿನೆಮಾಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವ ಪೋಲಿಸರಂತೆ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ಮೆರೆದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯತ್ವದಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಯೂ ಆರಾಮವಾಗಿರಬಹುದು.
ಯಾರಿಗೂ, ಯಾವತ್ತೂ ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಾಯವಾಗದಿರಲಿ. ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳು ನಡೆಯದಿರಲಿ. ಬಹು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಯಾರೂ ಯಾರನ್ನೂ ಹಿಂದುಳಿದವರು, ದಲಿತರು ಎಂದು ವರ್ಗೀಕರಿಸುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡದೇ ಇರಲಿ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯರು.