ನಾಗರಿಕನಾಗಿರಲಿ, ಅನಾಗರಿಕನಾಗಿರಲಿ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಚಾರ, ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುತ್ತಾತೆ. ಆ ಆಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿಚಾರಗಳಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ವಿಮರ್ಶೆಯೂ ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ಲಾಭವೂ ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವವರಿಗೆ ಅದೇನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ನಂಬಿಕೆಯಂತೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಬದಲಿಸುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ
ಯಾವಾಗಲೂ ವಿವಾದಕ್ಕೋ, ವಾಗ್ವಾದಕ್ಕೋ ಸಿಕ್ಕುವ ಒಂದು ಆಚಾರ ‘ವಿಧವೆಯರಿಗೆ ಅರಶಿನ,ಕುಂಕುಮ,ಹೂವು ಕೊಡಬಾರದು. ಅವರೂ ಇತರರಿಗೆ ಕೊಡಬಾರದು.’ ಅದು ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದದ್ದು. ಪಾಪದ ಕೆಲಸ. ನರಕ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗುವುದು. ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ಯಾಕೆ? ಎಂದರೆ ತೃಪ್ತಿಕರವಾದ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಲಾರದು.
ಕುಂಕುಮಕ್ಕೂ ಅರಿಶಿನಕ್ಕೂ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ವಿಶೇಷವಾದ, ಪವಿತ್ರವಾದ ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಶುಭ- ಅಶುಭ, ಶಕುನ- ಅಪಶಕುನ , ಪವಿತ್ರ- ಅಪವಿತ್ರ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲೂ, ದೇವರ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ವಶೀಕರಣ,ಮಾಟಮಂತ್ರದವರೆಗೂ ಇವುಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಅರಿಶಿನವನ್ನು ಮನೆಮದ್ದುಗಳಿಗೂ, ಸೌಂದರ್ಯವರ್ಧಕಗಳಾಗಿಯೂ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತೇವೆ. ಚರ್ಮರೋಗಗಳಿಗೂ ಬಳಸುತ್ತೇವೆ. ಗೌರವದ ಸಂಕೇತವಾಗಿಯೂ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಕುಂಕುಮಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಂದ್ರೆ ಕುಂಕುಮ ಕೊಡುವಾಗ ಅಥವಾ ಸ್ವೀಕರಿಸುವಾಗ ಕಿರಿಯರು ಹಿರಿಯರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುವುದು, ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅತಿಥಿಗಳು ಹಿಂತೆರಳುವಾಗ ಕುಂಕುಮ ಕೊಟ್ಟು ಬೀಳ್ಕೊಡುವುದು..ಇವೆಲ್ಲವೂ ಗೌರವದ ಸಂಕೇತಗಳು.
ಕುಂಕುಮವನ್ನು ಕೇವಲ ಅರಿಶಿನ ಮತ್ತು ಲಿಂಬೆ ಹಣ್ಣಿನ ರಸದೊಂದಿಗೆ ಪಚ್ಚಕರ್ಪೂರವನ್ನು ಬೆರೆಸಿ ಮಾಡುವ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿದತ್ತ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳಂತೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
ಹಣೆಗೆ ಕುಂಕುಮ ಇಡಬಹುದಾ?
ಕುಂಕುಮವನ್ನು ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಡುವುದು ಪದ್ಧತಿ ಅಥವಾ ವಾಡಿಕೆ. ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಶರೀರದ ಕೇಂದ್ರಭಾಗವಾಗಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಕುಂಕುಮವಿಡುವುದರಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೂ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಬೀರುತ್ತವೆ. ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಹಿರಿಯರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿಯೂ ಒಪ್ಪಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಕುಂಕುಮವಿಡಲು ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೂ ಇಡುವುದನ್ನು ಸಂಪ್ರದಾಯವಾಗಿ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ..ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಮಹಿಳೆಯರು.
ಗಂಡನ ಸಾವಿನ ಬಳಿಕ ಅರಿಶಿನ ಕುಂಕುಮ ಇಡಬಾರದೇ?
ಭಾರತೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಪ್ರಕಾರ ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಡನಾದವನು ಹಣೆಗೆ ಕುಂಕುಮವನ್ನು ಇಡುತ್ತಾನೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನೆಲ್ಲಾದರೂ ಸಾವಿಗೆ ತುತ್ತಾದರೆ ಆಮೇಲೆ ಆಕೆ ವಿಧವೆಯೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಂತರ ಅವಳು ಕುಂಕುಮವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು, ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಅನರ್ಹಳು ಎಂದು ಹೆಚ್ಚಿನವರ ಅಭಿಮತ.
ಹಾಗಾದರೆ ಮದುವೆಯ ಮೊದಲು ಆಕೆ ಅರಿಶಿನ ಕುಂಕುಮವನ್ನು ಬಳಸುವುದಿಲ್ಲವೇ!!? ಹೆಣ್ಣಿರಲಿ,ಗಂಡಿರಲಿ. ಮಗು ಹುಟ್ಟಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಬಂದು ಮನೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲನ್ನು ದಾಟಿ ಒಳ ಬರುವ ಮುನ್ನವೇ ಕುಂಕುಮದ ನೀರಿನಿಂದ ದೃಷ್ಟಿ ತೆಗೆಸಿಕೊಂಡು, ಹಣೆಗೆ ಆ ನೀರಿನ ತಿಲಕವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಹಠದಿಂದಲೋ, ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದಲೋ ಅತ್ತರೆ ಕುಂಕುಮದ ನೀರು ನಿವಾಳಿಸುವುದೋ, ಪ್ರೋಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುವುದು ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಆಚಾರಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಹಲವು ದೇವರ ಪ್ರಸಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತಂದಿಟ್ಟ ಕುಂಕುಮವನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೊಂದಿಗೆ ಹಣೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಹೀಗೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅಲಂಕಾರಕ್ಕೂ, ಔಷಧೋಪಚಾರಕ್ಕೂ ಬಳಸುವ ಅರಿಶಿನ, ಕುಂಕುಮವನ್ನು ವಿಧವೆಯರು ಬಳಸಬಾರದೆಂಬ ಶಾಸ್ತ್ರವೇಕೆ? ಅರಶಿನ, ಕುಂಕುಮ ಶೌರ್ಯ, ಅದೃಷ್ಟದ ಸಂಕೇತ. ಮನುಷ್ಯರ ಆಂತರಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ದೈವೀ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ ಎಂದು ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಗಂಡ ಸತ್ತ ಬಳಿಕ ಆಕೆಯ ಶೌರ್ಯ ಕುಂದಬೇಕೇ? ಅದೃಷ್ಟ ಮರೆಸಬೇಕೇ? ಅವಳ ಅಂತಸತ್ವ ಸಾಯಬೇಕೇ? ಅರಶಿನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದರೆ, ಕುಂಕುಮ ಆಕೆಯ ಶೋಭೆಯನ್ನು,ಕಾಂತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಹೆಣ್ಣಿನ ಸೌಂದರ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಶೋಭೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಗಂಡನಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲೇ? ಅವಳ ಸ್ವಂತ ವಿಚಾರ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲವೇ.!!?
ಕುಂಕುಮ ಧರಿಸಿದವರನ್ನು ಯಾವುದೇ ಋಣಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿ ಬಾಧಿಸಲಾರದು. ಅದು ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪರಿಶುದ್ಧವಾಗಿಡುವಲ್ಲಿ ಅದು ಸಹಕರಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾದರೆ ವಿಧವೆಯರಿಗೆ ಋಣಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಣೆ ಬೇಡವೇ? ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಪರಿಶುದ್ಧವಾಗಿರುವುದು ಬೇಡವೇ?
ಇನ್ನು ಕೆಲವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಂತೆ ಗಂಡನ ಮರಣಾನಂತರ ಹೆಣ್ಣು ತನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಮೋಹ ಭಾವದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದಲು ಕುಂಕುಮ ಧರಿಸಬಾರದು. ಆಕೆಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಕುಂಕುಮ ಧರಿಸುವಾಗ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಗಂಡನ ನೆನಪು ಬರುತ್ತಲೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಆತನಿಗೆ ಸದ್ಗತಿ ದೊರೆಯಲು ಈ ಮೋಹ ಭಾವ ತಡೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ ಕುಂಕುಮಧಾರಣೆ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣಿನಲ್ಲಿರುವ ಮೋಹವನ್ನು,ಕಾಮವನ್ನು, ವಾಂಛೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯಬಲ್ಲುದೇ.?
ಅವಳಲ್ಲಿರುವ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವೇ ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವುದೆಂಬ ಚಿಂತನೆ ಬರಲೊಲ್ಲದು.
ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ವಿರೋಧಿಭಾವದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಾವು ಕಾಣಬಹುದು. ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ನಿಷೇಧ ಹೇರಿದರೆ. ಅಂದರೆ ಅದನ್ನು ತಿನ್ನಬೇಡಾ, ಇದನ್ನು ಮಾಡಬೇಡಾ, ನೋಡಬೇಡಾ ಎಂದು ತಡೆ ಒಡ್ಡಿದಾಗ ಅದನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕು,ತಿನ್ನಲೇ ಬೇಕು, ನೋಡಲೇ ಬೇಕು ಎನ್ನುವ ತುಡಿತ ತೀವ್ರವಾಗುವುದು.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಶಬರಿಮಲೆಗೆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ, ಶನಿಸಿಂಗ್ಣಾಪುರದ ದೇವಾಲಯವೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಾರದು ಎಂದಾಗ ಯಾಕೆ ಹೋಗಬಾರದು.ಎನ್ನುವ ಹಠದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹೋರಾಟ ಮಾಡಿ ಹೋಗಲಿಚ್ಛಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಸ್ವಭಾವವೇ ಇಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಹಣೆಗೆ ಕುಂಕುಮ ಇಡಲು ಹಿರಿಯರು ಒತ್ತಡ ಹೇರಿದರೆ ಕಿರಿಕಿರಿಯೆಂದೆನಿಸುವ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಗಂಡ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಹಣೆಗೆ ಕುಂಕುಮ ಇಡಬಾರದೆಂಬ ನಿಯಮವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ನೂರಾರು ವಾದಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಬಿಗಿಯುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಈ ಪದ್ಧತಿ , ಸಂಪ್ರದಾಯ,ಶಾಸ್ತ್ರ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು..ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಧವೆಯಾದವಳು ಮರುಮದುವೆಯಾದಾಗ ಮತ್ತೆ ಅವಳು ಕುಂಕುಮ ಧರಿಸಲು ಅರ್ಹಳಾಗುತ್ತಾಳೆ ಎಂದರೆ ಈ ಪದ್ಧತಿ ಇಂದಿನದ್ದಲ್ಲ. ಎಂದೋ ಯಾವುದೋ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗಿರಬಹುದಲ್ಲವೇ ?
ಮನಸ್ಸಿದ್ದವರು ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಬೈತಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಡ ಹಚ್ಚಿದ ಕುಂಕುಮವನ್ನು ಅವನ ಮರಣದ ನಂತರ ಹಚ್ಚದೇ ಇದ್ದು ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹಕ್ಕಿನಂತೆ ತಿಲಕವನ್ನು ಇಡಬಹುದಲ್ಲವೇ ?
ಹಣೆಗೆ ಇಡುವುದು ಬಿಡುವುದು. ಅವರವರ ಸ್ವಂತ ವಿಚಾರ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಯಾಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಅದು ಅವರವರ ವಿವೇಚನೆಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು ಎಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಾರದೇಕೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಕೊನೆಗುಳಿಯುವ ಪ್ರಶ್ನೆ?