ಜೇನು ಹುಟ್ಟು
ಸಂತೋಷ ಎನ್ನುವುದು ಹಾಗೆಯೇ ಅದಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲ. ಅಂತೆಯೇ ತೃಪ್ತಿಯಿಲ್ಲ. ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಕೆಂಬಾಸೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅರಿಷಡ್ವರ್ಗಗಳ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಅವುಗಳ ತೃಪ್ತಿ ಯಾರಿಗೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟು ಎಂದರೆ ಮತ್ತಷ್ಟು, ಮತ್ತಷ್ಟು ಎಂದರೆ ಮಗದಷ್ಟು ಬೇಕೆಂಬಾಸೆ ಮೊಳಕೆ ಹೊಡೆಯುವುದು ಸಹಜ. ಅಂದರೆ ಆತೃಪ್ತಿಯು ಮಾನವನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕಾಡುವುದೇ ಆಗಿದೆ. ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಕುರಿತು ಈ ಕವಿತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ. ಏನೂ ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಒಂದು ಹನಿ ಜೇನಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವ ನಾವು ಜೇನು ಹೆಚ್ಚು ದೊರೆತರೂ ತೃಪ್ತಿ ಕಾಣದೇ ಅತೃಪ್ತತೆ ಹೊಂದುವುದನ್ನು ಕವಿತೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ:
ಒಂದು ಹನಿ ಜೇನಿಗಾಗಿ ಕಾಡು ನಾಡೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುತ್ತಾಡಿ ಬರಲಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಸುಖ, ನೆಮ್ಮದಿ, ಸಂತಸಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಅಲೆಯುತ್ತೇವೆ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಿದೆ. ಹುಡುಹುಡುಕಿ ಬಳಲಿ ಬೆಂಡಾಗಿ ತಿರುಗಾಡಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ತಿರುಗಾಡಿದ ಬಳಲಿಕೆ ಆತನಲ್ಲಿದೆ. ಬಂದ ಬೆವರನ್ನು ನೊಸಲಿನಲ್ಲಿ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಒಂದು ಬೇವಿನ ಮರದಡಿ ನಿಂತು ಒಂದು ಜೇನ ಹನಿ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಒಂದು ಸುಖ, ನಾ ಬಯಸಿದ ಒಂದು ನೆಮ್ಮದಿ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು “ಎಂದಿಗೂ ಸಿಗಲಾರೆಯಾ ಜೇನಿನರಸಿಯೇ!” ಎನ್ನುತ್ತಾ ಭೂಮಿಗೆ ಮೈ ಹಾಸಿ ಮಲಗಬೇಕೆಂಬುದರಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೆದುರಲ್ಲೇ
ಗಿಡದೊಳಗೆ ದೊಡ್ಡ ಜೇನಿನ ಗೂಡು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಬದುಕು ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ಷಣಿಕ ಸುಖ ದೊರೆತರೆ ಸಾಕೆಂದು ಅಲೆದಲೆದು ಬಂದರೂ ದೊರೆಯದಿರುವುದು ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಕೈ ಸೋತು ಕೂತಾಗ ಒದಗಿ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅರಸುವ ಬಳ್ಳಿ ಕಾಲಿಗೆ ಎಡವಿದಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೇ ಆಗಿದೆ. ಆಗ ಆತನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೀರಿಬಿಡಬೇಕೆಂದು ಒಬ್ಬನೇ ಅನುಭವಿಸಿ ಬಿಡಬೇಕೆಂದು:
ಕೊನೆಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಗಿಡದ ಬಳಿಗೆ ತಲುಪಿ ಚೇಂಗೊಡಕೆ ಹಾರಿ ಹೀರಿ ಅದರ ಸವಿ ಸವಿದರೂ ಆತನಿಗೆ ತಣಿವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮೈಮರೆತು ಕುಡಿದರೂ ಮನಸ್ಸು ಕಡೆಗೂ ತಣಿಯಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಅತೃಪ್ತ ಭಾವ ಅವನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ತೃಪ್ತಿ ಎಂಬುದಿಲ್ಲ. ಊಟ, ನೋಟ, ಬೇಟ, ರಸಿಕತೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ತೃಪ್ತಿ ಎಂಬುದು ಕ್ಷಣಿಕವಷ್ಟೇ, ಮತ್ತೆ ದಾಹ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಕವಿತೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಅತೃಪ್ತತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಲೇ ತೃಪ್ತತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನ ನಿಜವಾದ ನೆಲೆಯ ಕಡೆ ನಡೆಯುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ