ಭೂಮಿಯು ಸುಂದರವಾದುದು. ಭೂಮಿಗಿಂತ ಸುಂದರವಾದುದು ಯಾವೂದೂ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಬಿಡಿ ಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚೆಲುವು ಆ ಇಡಿ ಸೌಂದರ್ಯ ಭಾಗಗಳಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಮಾನವ ಕುರೂಪಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಬೇಂದ್ರೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಚಿಗರಿಗಂಗಳ ಚೆಲುವಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸ್ತುತ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಚಿಗರಿಗಂಗಳ ಚೆಲುವಿಗೆ ನಾವು ತೊಂದರೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅದರ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕುರೂಪ ಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕವಿ “ಚಿಗರಿಗಂಗಳ ಚೆಲುವಿ ಚೆದsರಿ ನಿಂತಾಳ ನೋಡೋ, ಬೆದsರಿ ನಿಂತಾಳ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇವಳು ಚಿಗರಿಗಂಗಳ ಚೆಲುವಿ. ಚಿಗರೆ ಬಹಳ ನಯ ನಾಜೂಕಾದ ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರ ಪ್ರಾಣಿ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ಘಾಸಿ ಮಾಡಿದರೂ ಬೆದರುತ್ತದೆ, ಹೆದರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಭೂಮಿಯಂತಹ ಚಿಗರಿಗೆ ಘಾಸಿ ಮೇಲೆ ಘಾಸಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಭೂಮಿಯು ಬೆದರದೆ ಇರುತ್ತಾಳೆಯೇ? ಅದಕ್ಕೆ ಕವಿ ಗೆಣೆಯನಿಗೆ, ನಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಬೆದರಿ ಹೆದರಿ ಭೂಮಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ ನೋಡು ಎಂದು. ನಾವು ಮಾಡಿದ ಅದರ ಘಾಸಿಗೆ ಅದರ ಮೇಲಿನ ಹೊಳೆ ಹಳ್ಳಗಳು ಮಾಯವಾಗಿವೆ. ಹಕ್ಕಿಗಳು ಜೀವ ತೊರೆದಿವೆ. ಬೆದರಿವೆ. ಮಾನವನ ಕೆಟ್ಟ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸುಂದರ ಭೂಮಿಯ ಮೈ ಕುರೂಪಗೊಂಡಿದೆ. ಹೂ ಹಣ್ಣು ಕಾಯಿ ತುಂಬಿದ ಬನ ಈತನ ಈ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ನಾವು ಅದನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅದನ್ನು ಕಂಡು ಆ ಚೆಲುವಿ ಕೊರಗಾಳ ಮರುಗಾಳಾ ಸೊರಗ್ಯಾಳ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಕವಿ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ನಾವು ಕೇವಲ ಮರಗಿಡ ಬಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದರ ಒಡಲನ್ನು ಬಗೆದು ಸರ್ವನಾಶ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅದರ ಗರ್ಭವನ್ನು ಘಾಸಿ ಗೊಳಿಸಿದ್ದೇವೆ.
ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವಂತೆ ಹಾಡ ಹಗಲಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮಾನವನು ಬೇಟೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಈತನ ಈ ಚಟುವಟಿಕೆಗೆ ಎಣ್ಣೆ ಮಡ್ಲಿ ಗುಡ್ಡಗಳು ಅದುರಿವೆ. ಗಿಡದ ಎಲೆಗಳು ಉದುರಿವೆ. ಹಸು ಮುಂತಾದ ಜೀವಗಳು ಬೆದರಿವೆ. ಅವರ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ, ಅದು ಉಂಟು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ವಿಕೋಪಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಅನಾಹುತ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಮಳೆ ಬರದೆ ಬೆಳೆ ಬಾರದೆ ಎಲ್ಲಾ ಒಣಗುತ್ತಿವೆ. ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ನೀರಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲಾ ಸೊರಗುತ್ತಿವೆ, ಬ್ಯಾಟಿ ನಾಯಿಗಳು ಒದರುತ್ತಿವೆ. ಇದನ್ನು ಕಂಡು ಚಿಗರಿಗಂಗಳ ಚೆಲುವಿಯಾದ ಭೂಮಿ ತಾಯಿ ನೊಂದಿದ್ದಾಳೆ, ಬೆಂದಿದ್ದಾಳೆ, ಈಗ ಭೂಮಿ ತನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ, ಆಳುಗಳ ಹೋರಾಟ ಆಳುವವರಿಗೆ ಆಟವಾಗುವ ಹಾಗೆ ಆಗಿದೆ ಭೂಮಿಯ ಸ್ಥಿತಿ. ಗಾಳಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಮೀನಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅದು, ಉಳ್ಳವರ ಹಾರಾಟದಿಂದ ಇತರ ಜೀವಗಳು ಕೊಳೆಯುತ್ತಿವೆ ಹುಳುಕಾಗುತ್ತಿವೆ ಆಳುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮಾನವ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾಶ ಮಾಡುತ್ತಾ ಸಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆಕೆ ಆಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಆಕೆ ಎಲ್ಲ ನೋವನ್ನು ನುಂಗಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ತಪ್ಪದೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.
ಒಂದು ವೇಳೆ ಆಕೆ ಬಹಳ ನೊಂದು ಸುತ್ತುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ಇಡೀ ಭೂಮಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಜೀವ- ಸಸ್ಯಗಳು ಇರಲಾರವು, ಯಾವುದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಲಾರದು. ಆದರೆ ಆಕೆ ತನ್ನ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುತ್ತ ಇದ್ದಾಳೆ, ಸೂರ್ಯನ ಬೆನ್ನತ್ತಿ ತಿರುಗುತ್ತಾ, ಚಂದಿರನನ್ನು ಬಗಲಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಹೀಗೆ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಇನಿಯನನ್ನಾಗಿ ಚಂದ್ರನನ್ನು ಮಗನಾಗಿ ಪಡೆದು ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ಸಂಸಾರವನ್ನು ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಈ ಚಿಗರಿಗಂಗಳ ಚೆಲುವಿ, ಆದರೆ ನಾವು ಆಕೆಗೆ ಬಹಳ ನೋವು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆಕೆ ದುಃಖವನ್ನು ಒಳಗೊಳಗೆ ನುಂಗಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ, ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಭೂಮಿಗೆ ಬದುಕಿದ ಅದಕ್ಕೂ ಜೀವವಿದೆ; ಆದರ ಜೀವದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಜೀವವಿದೆ ಎಂದು. ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡದೆ ಕಾಪಾಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮೇಲಿದೆ.
ನಿಂತ ನೆಲ ಕೇವಲ ಒಂದು ಉಸಿರಿಲ್ಲದ ಘನವಸ್ತುವಲ್ಲ, ಒಂದು ಒಡವೆಯಲ್ಲ. ನಮ್ಮಿಷ್ಟದಂತೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು | ಖುಷಿ ಪಡುವ, ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ಕಾಯಿಸಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟು ಸಂಭ್ರಮಿಸಲು ಅದೊಂದು ಉಸಿರಿರುವ ಒಡಲು. ಆ ಉಸಿರಿರುವ ಒಡಲನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡದೆ ಕಾಪಾಡ ಬೇಕಾದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದು ಕವಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾರೆ