1960 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನ ಮೇಲೆ ಗಗನಯಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ದ ಸ್ಯಾಟರ್ನ್ V ನಿಂದ ಇಂದಿನ ಫಾಲ್ಕನ್ 9 ಅಥವಾ ಏರಿಯನ್ 5 ವರೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ರಾಕೆಟ್ಗಳು ಬಿಳಿಯಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಇದು ಕಾಕತಾಳೀಯವಲ್ಲ, ಇದರ ಹಿಂದಿರುವ ವಿಜ್ಞಾನವು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿದೆ. ರಾಕೆಟ್ಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬಿಳಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ನೌಕೆ ಬಿಸಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ ಲಾಂಚ್ಪ್ಯಾಡ್ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಉಡಾವಣೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ವಿಕಿರಣಕ್ಕೆ ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಅದರೊಳಗಿನ ಕ್ರಯೋಜೆನಿಕ್ ಪ್ರೊಪೆಲ್ಲಂಟ್ಗಳನ್ನು ಬಿಸಿಯಾಗದಂತೆ ರಕ್ಷಿಸಬಹುದು.
ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ನೌಕೆಗಳು ಅತ್ಯಂತ ತಂಪಾಗಿರುವ ಪ್ರೊಪೆಲ್ಲಂಟ್ಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತವೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ರಾಕೆಟ್ಗಳ ಮೊದಲ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾದ ಆರ್ಪಿ-1 ಇಂಧನವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಇತರ ದ್ರವ ಪ್ರೊಪೆಲ್ಲಂಟ್ಗಳು ಕ್ರಯೋಜೆನಿಕ್ ವಸ್ತುಗಳಾಗಿವೆ. ದ್ರವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲು, ಶೂನ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ತಾಪಮಾನದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಶೇಖರಿಸಿಡಲು ಅವಶ್ಯಕ.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ರಾಕೆಟ್ನ ಅನೇಕ ಮೇಲಿನ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾದ ದ್ರವ ಹೈಡ್ರೋಜನ್ ಅನ್ನು -253 ° C (-423 ° F) ಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ತಾಪಮಾನಕ್ಕೆ ತಂಪಾಗಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಲಿಕ್ವಿಡ್ ಆಕ್ಸಿಜನ್, ಹೆಚ್ಚಿನ ದ್ರವ ಇಂಧನ ಪ್ರಕಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಲಾಗುವ ಆಕ್ಸಿಡೈಸರ್ ಅನ್ನು -183 ° C (-297 ° F) ಗೆ ತಂಪಾಗಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಒಮ್ಮೆ ಈ ಪ್ರೊಪೆಲ್ಲಂಟ್ಗಳನ್ನು ಉಡಾವಣಾ ವಾಹನಕ್ಕೆ ಪಂಪ್ ಮಾಡಿದರೆ, ತಂಪಾಗಿಸಲು ಯಾವುದೇ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವರು ಬಿಸಿಯಾಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದರ ಹಿಂದಿನ ಕಾರಣವೆಂದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಉಡಾವಣಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಸಮಭಾಜಕಕ್ಕೆ ಸಮೀಪವಿರುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿವೆ, ಅಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಹವಾಮಾನವು ತಾಪನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ವೇಗಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಈಗ ಹೇಳಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ರಾಕೆಟ್ಗಳು ಏಕೆ ಬಿಳಿಯಾಗಿರುತ್ತವೆ? ವರ್ಣಪಟಲದ ಎಲ್ಲಾ ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿನ ಶಾಖವನ್ನು ಹೀರಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣವು ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಬಿಸಿಲಿನ ದಿನದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಶರ್ಟ್ ಬದಲಿಗೆ ಬಿಳಿ ಶರ್ಟ್ ಧರಿಸಿ ಹೊರಗೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯುವ ಯಾರಾದರೂ ಈ ವಿದ್ಯಮಾನವನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು.
ರಾಕೆಟ್ ಎಂಜಿನಿಯರ್ಗಳು ಈ ವಿದ್ಯಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ವಾಹನದ ಆಂತರಿಕ ಟ್ಯಾಂಕ್ಗಳಲ್ಲಿನ ಕ್ರಯೋಜೆನಿಕ್ ಪ್ರೊಪೆಲ್ಲಂಟ್ಗಳ ತಾಪನವನ್ನು ನಿಧಾನಗೊಳಿಸಲು ಉಡಾವಣಾ ವಾಹನವನ್ನು ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣ ಮಾಡುವುದು ಅಗ್ಗದ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ.