ಗೆರುಸೊಪ್ಪೆ ಮತ್ತು ನಗಿರೆಯ ರಾಣಿಯಾಗಿ ಚೆನ್ನಭೈರಾದೇವಿ ಕ್ರಿಸ್ತಶಕ 1552ರಿಂದ 1606 ರ ವರೆಗೆ 54 ವರ್ಷಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಿದವಳು. ಸಾಳುವ ವಂಶಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ರಾಣಿ ಅವಿವಾಹಿತೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದು ಅನೈತಿಕ ಸಂಬಂಧದ ಆರೋಪಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದವಳು. ರಾಣಿ ಬದುಕಿರುವಷ್ಟು ಕಾಲವೂ ಅವಳನ್ನು, ಅವಳ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ, ಜನಾನುರಾಗ ಮತ್ತು ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಕುರಿತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಯಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯ ಭಾವವೇ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ರಾಣಿ ಗತಿಸಿ ಹದಿನೇಳು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅಂದರೆ 1623ರಲ್ಲಿ ಇಟಲಿಯ ರೋಮಿನಿಂದ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದ ಡೆಲ್ಲಾವಲ್ಲೆ ಎಂಬ ಇತಿಹಾಸಕಾರನಲ್ಲದ, ಕೇವಲ ಪ್ರವಾಸಿಯೊಬ್ಬ ಹದಿನೆಂಟು ದಿನಗಳ ಇಕ್ಕೇರಿಯ ತನ್ನ ವಾಸ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ನಂಬಿ ಅವುಗಳನ್ನೇ ನಮ್ಮ ಚರಿತ್ರೆಯ ಆಕರಗಳನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಡೆಲ್ಲಾವಲ್ಲೆ ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರಮಾಣಿಸಿ ನೋಡದೇ, ಮೌನವಾಗಿ ನಂಬಿ, ನಗಿರೆಯ ಖ್ಯಾತನಾಮಳಾದ ರಾಣಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ಚರಿತ್ರೆಯಿಂದ ಅಳಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾವ್ಯಾರೂ ಅವಳ ಹೆಸರನ್ನು, ಅವಳ ರಾಜ್ಯಭಾರದ ವೈಭವದ ಕತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಲ್ಲ.
ಯುರೋಪಿನ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ತಾವು ಸ್ವಂತ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡಿಲ್ಲದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಬರೆದು ಚರಿತ್ರೆಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿರುವಂತೇ ರಾಣಿ ಚೆನ್ನಭೈರಾದೇವಿಗೂ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿರುವುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅದನ್ನೇ ನಂಬಿಕೊಂಡು ಅವಳ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಿಂದಲೇ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಿದ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಮರುಗುವ ಲೇಖಕ ತಾವು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ, ಜೊತೆಗೆ ಇತಿಹಾಸದ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಅಪಚಾರವಾಗದಂತೆ ಕೆಲವೊಂದು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ರಾಣಿಯ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೊಂದು ಕಾದಂಬರಿಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
ಇಂಥ ಹೆಸರಿನ ರಾಣಿಯೊಬ್ಬಳು ಈ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದು, ಇಲ್ಲಿಯೇ ಐವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ರಾಜ್ಯವಾಳಿದ್ದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇತಿಹಾಸಕಾರರೆಂದೂ ಅವಳ ಹೆಸರನ್ನೂ ಉಸಿರುವ ಔದಾರ್ಯವನ್ನು ತೋರಿರಲಿಲ್ಲ. ಉಳ್ಳಾಲದ ಅಬ್ಬಕ್ಕನಿಗೆ ಆಗೀಗ ಜನರ ನಾಲಿಗೆಯ ಮೇಲಾದರೂ ನಲಿಯುವ ಅದೃಷ್ಟವಿತ್ತು. ಮಂಗಳೂರಿನ ವೃತ್ತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಮೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಪುಟ್ಟ ವೈಭವವಾದರೂ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಐದುನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗೆರುಸೊಪ್ಪೆಯ ರಾಣಿಯಾಗಿ ಮೆರೆದವಳಿಗೆ ಆ ಭಾಗ್ಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಅಮೇರಿಕದ ಯೇಲ್ ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿಯಿಂದ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಪದವಿ ಪಡೆದು, ಟೆಕ್ಸಾಸ್ ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲಭಾಷಾ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕಿಯಾಗಿರುವ, ಅನೇಕ ಮೌಲಿಕ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿರುವ ಲೇಖಕಿ ವೋಜಿಹೋವ್ಸ್ಕಿ ಬರೆದಂತೆ “ರಾಣಿ ಚೆನ್ನಭೈರಾದೇವಿಯು ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ರಾಣಿ ಮೊದಲನೇ ಎಲಿಜಬೆತ್ತಳ ಸಮಕಾಲೀನಳು, ಮತ್ತು ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಸರಿಸಮನಾಗಿದ್ದವಳು. ತನಗೆದುರಾಗುವ ವೈರುಧ್ಯಗಳನ್ನು ಚಾಣಾಕ್ಷ ಮೈತ್ರಿಗಳ ಮೂಲಕ ದಿಟ್ಟತನದಿಂದ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತ ತನ್ನ ರಾಜಕೀಯ, ಸಾಂಸ್ಕøತಿಕ, ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಮೇಲುಗೈಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದೇ ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಗೂ
ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಆಳುವಲ್ಲಿ ಅವಳು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಳು”.
ಡೆಲ್ಲಾವಲ್ಲಿಯು ಬರೆದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅವನ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ವಸಾಹತುಪ್ರಜ್ಞೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ವೋಜಿಹೋವ್ಸ್ಕಿ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನಾವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೊರಗಡೆಯ, ಯಾವತ್ತೂ ತಾವೇ ಸಭ್ಯರು, ನಾಗರಿಕರು, ಮೇಲಸ್ತರದ ಅರಿವು ಇರುವ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ಪೌರ್ವಾತ್ಯ ದೇಶಗಳ ನಾಗರಿಕರು, ರಾಜ-ರಾಣಿಯರೆಲ್ಲ ಅನಾಗರಿಕರು ಎನ್ನುವ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಪೀಡಿತರ ಬರಹದಿಂದ ತಿಳಿಯಬೇಕಿಲ್ಲ.
ಬದಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ದಾಖಲೆಗಳು, ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಇತಿಹಾಸಕಾರು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಸಾರಿ ಹೇಳುವ ಕಟ್ಟಡಗಳು, ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು, ಅವುಗಳ ಶಿಥಿಲ ಸ್ಮಾರಕಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಅರಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಮರು ರಚಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಗಜಾನನ ಶರ್ಮಾ ಅವರು ಸಾರ್ಥಕ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಬುದ್ಧ ಭಾಷೆಯೊಂದಿಗೆ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಾದಂಬರಿಯೊಂದನ್ನು ಓದಲು ಬೇಕಾಗುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುವಲ್ಲೂ ಲೇಖಕ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.
1569-70ರಲ್ಲಿ ಪೋರ್ಚುಗೀಸರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ, ಅವರು ಗೋವೆಯಿಂದ ಇತ್ತಕಡೆಗೆ ಬರಲಾರದಂತೆ ತಡೆದ ರಾಣಿ, ಕೆಳದಿಯ ನಾಯಕನಿಂದಲೇ ಸೋಲನುಭವಿಸಿ ಮರಣವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾಳೆ. ಆಗ ಅವಳಿಗೆ ಎಪ್ಪತ್ತಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವಯಸ್ಸು. ಯುದ್ಧವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೀಣಳಾಗಿದ್ದ ರಾಣಿ, ವ್ಯಾಪಾರ, ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲೂ ಕುಶಲಳಾಗಿದ್ದು ಕರಿಮೆಣಸನ್ನು ಬೆಳೆಯಲು ತನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಪ್ರೊತ್ಸಾಹಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಅವುಗಳನ್ನು ಪೋರ್ಚುಗೀಸರಿಗೆ ಮಾರಿ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸುಸಮೃದ್ಧ ರಾಜ್ಯವನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದಳು. ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತ ಸಂಸ್ಥಾನದ ಒಡತಿಯೆಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೋಚುಗೀಸರಿಂದಲೇ “ರೈನಾ ದ ಪಿಮೆಂಟಾ” ಎಂಬ ಬಿರುದನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು.
ರಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲ ಜಾತಿ-ಮತಗಳ ಪ್ರಜೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತ್ಯಾದರಗಳಿಂದ ವ್ಯವಹರಿಸಿ ಅವರ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರಳಾದಳು. ಜೈನಧರ್ಮದ ಅಹಿಂಸಾ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತ, ರಾಜ್ಯವಿಸ್ತರಣೆಯ ದಾಹದಿಂದ ತಾನಾಗಿಯೇ ಯಾರ ಮೇಲೂ ದಂಡೆತ್ತಿ ಹೋಗದೇ, ಆದರೆ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಬಳಿಸಲು ಬಂದವರ ಬೆಂಡೆತ್ತಿದ, ನೌಕಾಪಡೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿ ಪೋರ್ಚುಗೀಸರನ್ನು ಮೂರುಸಲ ಬಡಿದೋಡಿಸಿದ ಧೀರ ರಾಣಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ಗೌರವವನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಲೇ ಬೇಕು.
ಹೀಗಾಗಿ ತನ್ನ ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ನೆಲೆಯಿಲ್ಲದವಳಾಗಿ ಇತಿಹಾಸದ ಗರ್ಭವನ್ನು ಸೇರಿಹೋಗಿದ್ದ ಈ ರಾಣಿ ಚೆನ್ನಭೈರಾದೇವಿಗೆ ಮರುಜನ್ಮವನ್ನು ಕೊಟ್ಟವರು ಈಗಾಗಲೇ ಪುನರ್ವಸು ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಬರೆದು ಖ್ಯಾತರಾಗಿರುವ ಗಜಾನನ ಶರ್ಮಾ ಅವರು.
ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂಬೈನ ಚೌಪಾಟಿತಂತೆ ಸಾಲಾಗಿ ಉದ್ದಕೆ ತಿಂಡಿಗಳ ಸ್ಟಾಲಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಹೊಸತನದ ಮೆರಗನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ಸರಕಾರ ಮತ್ತು ಮಹಾಪಾಲಿಕೆ ಆ ತಿನಿಸು ಕಟ್ಟೆಗೆ ಕಾಳುಮೆಣಸಿನ ರಾಣಿ ಚೆನ್ನಭೈರಾದೇವಿ ತಿನಿಸು ಕಟ್ಟೆ ಎಂದು ಹೆಸರು ಕೊಟ್ಟಾಗ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಹೀಗೊಬ್ಬಳು ರಾಣಿ ಇದ್ದಳು, ಮತ್ತವಳು ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕೂವರೆ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಕಾಳುಮೆಣಸಿನ ರಫ್ತು ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿದ್ದಳು ಎಂದು ತಿಳಿದು ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಗಜಾನನ ಶರ್ಮಾ ಅವರ ಚೆನ್ನಭೈರಾದೇವಿ ಕಾದಂಬರಿಯೇ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅತಿಶಯ ಆನಂದವಾಗಿತ್ತು.