ಬೆಂಗಳೂರಿನಂತಹ ನಗರದಲ್ಲಿ ವಾರಕ್ಕೆ ಒಂದು ದಿನ ಓದಲು ಸಲುವಾಗೆಯೇ ಪಾರ್ಕ್ ಗಳಿಗೆ ಬರುವ ಜನ ಸಮೂಹವಿರುವ ಕಾಲಗಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಸರಕಾರ ನಡೆಸುವ ಗ್ರಾಮೀಣ ಹಾಗು ಶಾಖಾ ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳು ಧೂಳು ಹಿಡಿಯುತ್ತಿವೆ.
ಪ್ರತೀ ಗ್ರಾಮ ಹಾಗು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳ ಸದುಪಯೋಗವನ್ನು ಜನ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಪಡೆಯುವುದು ಕಷ್ಟಕರ.
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಆಯಾ ಜಿಲ್ಲೆಯ, ಕೇಂದ್ರ ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳು ಪ್ರತೀ ನಿತ್ಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವ, ಪತ್ರಿಕೆ ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸ ಹೊಂದಿರುವ ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಅತ್ಯಧಿಕವಾಗಿ ಮಧ್ಯ ಹಾಗು ಹಿರಿಯ ವಯಸ್ಕರಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಈ ಕೇಂದ್ರ ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಜನರನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿದರೆ, ಹಾಜರಾತಿ ಅತೀ ವಿರಳವಿರುವುದು ಖಂಡಿತ. ಇನ್ನು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿನ ಕಾಲೇಜಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಾರಾಕಾರಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ತಾಯಾರಿ ನಡೆಸುವ ಆಕಾಂಕ್ಷಿಗಳಿಂದಾಗಿ, ಪ್ರತೀ ನಿತ್ಯ ಕೇಂದ್ರ ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳು ತುಂಬಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ವಾರದ ರಜೆಯೊಡನೆ, ಪ್ರತೀ ಎರಡನೇ ಶನಿವಾರ, ಪ್ರತೀ ಜಯಂತಿಗಳಿಗೂ ರಜೆ ನೀಡಿ, ಓದುಗರ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯದ ಓದಿಗೆ ತಡೆಯಾಗಿ, ಗ್ರಂಥಾಲಗಳಿಗೆ ಅವಲಂಭಿಸದಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ.
ಇನ್ನು ಶಾಖಾ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೀಣ ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳು ತೆರೆದಿದ್ದರೆ ಅದು ಗ್ರಂಥಪಾಲಕರ ನಿಷ್ಠೆಯೇ ಸರಿ. ಓದುಗರ ಸಂಖ್ಯೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ವಲ್ಲದೆ, ತಾವು ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯ ಬಂದು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಚ್ಚು ಕಟ್ಟು ಮಾಡಿದರೂ ವರ್ಷ ಪೂರ್ತಿ ಸಂಬಳವೇ ಆಗದೆ ಉಳಿದಿರುವ ಗ್ರಂಥಪಾಲಕರು ಅವೆಷ್ಟೋ. ಇವೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ಸರಕಾರದಿಂದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಸರಬರಾಜು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಆದೇಶಗಳು ಬರುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಸರಬರಾಜಾದ ಪುಸ್ತಗಳಲ್ಲಿ ಓದುಗರ ಆಸಕ್ತಿ ಮೇರೆಗಿರುವ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಕಡಿಮೆ. ಇನ್ನು ಸರಕಾರದ ಅದೇಶದ ಮೇರೆಗೆ ನಡೆಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಉದ್ದೇಶ ಗ್ರಂಥಾಲಯದತ್ತ ಪ್ರೆರೇಪಿಸುವಂತದ್ದಾದರೂ, ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನೇರ್ಪಡಿಸಲು ಹಣದ ಪೂರೈಕೆ ಸರಕಾರದ ವತಿಯಿಂದ ಆಗದ ಕಾರಣ, ಮುಖ್ಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಜನರನ್ನು ಕರೆದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸುತ್ತಾರೆ.ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಿದ್ದರೂ ಏನೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲದಂತೆ ನಮ್ಮ ಗ್ರಾಮೀಣ ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳು ಕಾಲ ದೂಡುತ್ತಿವೆ.
ಇನ್ನು ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಂತೆ ಎಷ್ಟು ಗ್ರಂಥಾಲಾಯಗಳು ಅಳಿದು, ಎಷ್ಟು ಉಳಿಯಬಹುದು ಎಂದು ಕಾಲವೆ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ.