ಭಾಷೆ ಇರೋದು ಸಂವಹನಕ್ಕೆ. ಸಂವಹನ ಕ್ರಿಯೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ಒಬ್ಬರು ಹೇಳಿದ್ದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕು ಅಥವಾ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು. ಬರೆಯುವಲ್ಲಿ ಶೈಲಿಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇರುವಂತಹದೇ. ಸಾಹಿತಿಗಳಲ್ಲೇ ಬಗೆಬಗೆಯ ಶೈಲಿಗಳಿವೆ. ಕೆಲವರದು ಸುಂದರವಾದ ಶೈಲಿ. ಕೆಲವರದು ಸರಳ ಶೈಲಿ. ಕೆಲವರದು ನಿಗೂಢವಾದ ಶೈಲಿ. ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿ , ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆಯಂಥವರ ಶೈಲಿ ಆಕರ್ಷಕ. ಲಂಕೇಶರ ಗದ್ಯ ಶೈಲಿ ಹೃದ್ಯ. ದೇವುಡು ಅವರ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಾದಂಬರಿಗಳು, ತರಾಸು ಅವರ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಆ ಆ ವಾತಾವರಣ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವಂತಹವು. ಅನಕೃ ಶೈಲಿ ಸರಳ. ಪುರಾಣಿಕರ ಶೈಲಿ ಭಾವುಕತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು. ಕಾರಂತರ ಶೈಲಿ ಗಂಭೀರವಾದದ್ದಾದರೂ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತಹದೇ. ಸಿದ್ಧವನಹಳ್ಳಿ ಕೃಷ್ಣಶರ್ಮ, ಖಾದ್ರಿ ಶಾಮಣ್ಣನವರ ಪತ್ರಿಕಾ ಬರೆಹದ ಶೈಲಿಯೇ ವಿಶಿಷ್ಟ. ಬೀಚಿ ಸ್ಟೈಲ್ ಬೇರೆ.ಕುವೆಂಪು ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿನ ಗಾಂಭಿರ್ಯವೇ ಬೇರೆ, ಅದೇ ರೀತಿ ಬೇಂದ್ರೆ ಅವರ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿನ ದೇಶಿತನದ ಗತ್ತೇ ಬೇರೆ. ಆದರೆ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃಷಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೇ ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರದು ಒಂದೊಂದು ಬಗೆ.
ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಕಲಾವಿದೆಯೊಬ್ಬರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತ ಮಾತನಾಡಿದ ಅಲಂಕಾರಿಕ ಶೈಲಿ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗೊಳಗಾಗಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಹೀಗೂ ಇದೆಯೆ ಎಂಬಂತಹ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯೂ ಬಂದಿದೆ. ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡಬಹುದು. ಅಲಂಕಾರವೂ ಅತಿಯಾದರೆ ಚೆಂದ ಕಾಣಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಏನೇ ಇದ್ದರೂ ಶಬ್ದಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು. ಅದು ಇತರರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತಿರಬೇಕು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬರೆದುದರಲ್ಲೂ ಅರ್ಥವಿರಬೇಕು. ಬರೀ ಚೆಂದದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಶಬ್ದಗಳ ಗೊಂಚಲು ಆಗಬಾರದು. ನಮ್ಮ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಿಂತ ಓದಿದವರಿಗೋ ಕೇಳುವವರಿಗೋ ಅರ್ಥವಾಗುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಭಾಷಣವಾಗಲಿ, ಬರೆಹವಾಗಲಿ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದು, ಮನದಾಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವುದು , ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ರಸಾನುಭವವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆ ಬರೆಹ , ಭಾಷಣ ವ್ಯರ್ಥ. ಕೆಲವರು ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದಾಗ, ಬರೆದದ್ದನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಕೊನೆಗೂ ಅವರು ಏನು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು ಎನ್ನುವುದೇ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ವಾಕ್ಯಗಳು ಗೊಂದಲಮಯವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಆರಂಭಕ್ಕೂ ತುದಿಗೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಏನೋ ಒಂದಿಷ್ಟು ಶಬ್ದಗಳ ಕಸರತ್ತು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ವಿಮರ್ಶಕರ ಬರೆಹಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಹಾಗೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ಭಾಷೆಯ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿತ ಬೇಕು. ಶಬ್ದ ಸಂಪತ್ತೂ ಬೇಕು. ಆದರೆ ನಾವು ಬರೆಯುವುದು ಓದುಗರಿಗಾಗಿ ಎಂದಾದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಓದುಗರನ್ನೂ ತಲುಪುವಂತಿರಬೇಕು. ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಇರಬೇಕಾದ್ದು ನಮ್ಮ ಭದ್ರತೆಗೆ. ನಮ್ಮ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು. ಅದು ಇತರ ಸಾಮಾನ್ಯ ಓದುಗರ ಮೇಲೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹೇರುವಂತಹದಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ವಿಷಯ ಜ್ಞಾನ/ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ನಾವು ಬರೆಯುವ ಸರಳವಾದ ಬರೆಹದಿಂದಲೂ ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ. ಅದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.