ದೇಶಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದೊರಕಿ ಮುಕ್ಕಾಲು ಶತಮಾನ ದಾಟಿದೆ. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸಾಗಿ ಬಂದ ಹಾದಿಯತ್ತ ಹೊರಳಿ ನೋಡಿದಾಗ ನಾವು ನಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಾರ್ಥಕಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಮತ್ತು ದೇಶದ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಾಧಿಸಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುವುದರ ಕುರಿತು ನಾವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದೊರಕಿದ ನಂತರ ಮೊದಲ ಸುಮಾರು ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷ ಈ ದೇಶದ ಆಡಳಿತ ಸೂತ್ರವನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡುಬಂತು. ವಿಶ್ವದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಬೃಹತ್ ಮಾನವ ಶಕ್ತಿ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಹಾಗೂ ನಿಸರ್ಗ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಹೊಂದಿದ ಒಂದು ದೇಶವನ್ನು ಅರ್ಧ ಶತಮಾನದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಸಿದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರು ದೇಶದ ಪ್ರಗತಿಗಿಂತ ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪ್ರಗತಿಯತ್ತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಮನ ನೀಡಿದರೆಂಬುದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗದು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ದೇಶದ ಹಲವು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡವು. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಜನರಿಗೆ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವಲ್ಲಿಯೇ ವಿಫಲವಾಯಿತು.
ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಕೊರತೆಗಳು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಇನ್ನೂ ಸರಕಾರಗಳು ಬಡವರ ಉದ್ಧಾರದ ಮಾತನ್ನು ಆಡುತ್ತಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸದ ಸಂಗತಿಯೇ ಸರಿ. ಎಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬಡವರ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಜೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಬಗೆಬಗೆಯ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತ ಬಂದ ಸರಕಾರಗಳು ಅವನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಬಡವರುದ್ಧಾರದ ಮಾತನ್ನಾಡಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರು ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ಉದ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆನ್ನುವ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗದು. ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಂತರವೇ ನಿಜವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರಹಿತ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಾರ್ಯಗಳ ಪ್ರಗತಿಗೆ ಚಾಲನೆ ದೊರಕಿದ್ದು. ಹಿಂದಿನ ಐದಾರು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಆಗದಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಕಳೆದ ಒಂದು ದಶಕದಲ್ಲಿ ಆಗಿರುವುದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಭಾರತ ಇಂದು ವಿಶ್ವದ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವಷ್ಟು ಪ್ರಬಲ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಲ್ಲುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಆದರೂ ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರತೆಗೆದ ಮೀನಿನಂತೆ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಕೆಲ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ನಾಯಕರು ಮೋದಿ ಮೇಲಿನ ಅಸಮಾಧಾನದಿಂದ ರಾಷ್ಟ್ರವಿರೋಧಿ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೂ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುವಂತಹ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹೊಂದಿರುವುದು ವಿಷಾದದ ಸಂಗತಿ. ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸರ್ವತೋಮುಖ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಇಂತಹ ದುಷ್ಟಶಕ್ತಿಗಳೇ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಮೋದಿ ವಿರೋಧಿಗಳು ಭಾರತ ವಿರೋಧಿ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಾದ ಚೀನಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಗಳಂತಹ ಶತ್ರುಗಳನ್ನೇ ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಖಂಡನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ.
ನನ್ನಿಂದಲೇ ದೇಶವು ಉದ್ಧಾರವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಸ್ವತಃ ಮೋದಿಯೇ ಎಂದೂ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಆದರೂ ವಿರೋಧಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಹಾಲು ಕೆಟ್ಟರೂ ಮೋದಿಯೇ ಕಾರಣ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡೆಯುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಿಸಿಲ್ಲ.
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಮೋದಿ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನು ?
ಪಕ್ಕದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಶ್ರೀಲಂಕಾ, ನೇಪಾಳದಲ್ಲಿ ಹದಗೆಟ್ಟ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದ್ದರೂ ನಾವು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು. ಯಾವಾಗಲೂ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ತಿರಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾವು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಒಂದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ದೇಶದ ಯಾವ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೂ ಎನಾದರೂ ಖರೀದಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ತುಂಡನ್ನು ಸಹ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಎಸೆಯದೆ ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಂದು ಮನೆಯ ಕಸದ ತೊಟ್ಟಿಯಲ್ಲೇ ಎಸೆಯುವುದನ್ನು ಜನರಿಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು .
ಬೇರೆ ದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದು ಬಂದ ಜನರು ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನಾವು ಯಾರಿಗೂ ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ದೇಶವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಸಿದ್ದು. ಯೋಗ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಆಯುರ್ವೇದಕ್ಕೆ ಇಂದು ಜಗತ್ತೇ ತಲೆಬಾಗಿ ಅವರು ಸಹ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡುವಂತೆ ಯೋಗ ಮತ್ತು ಆಯುರ್ವೇದಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಆಯಾಮವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದು.
ಜಗತ್ತೇ ಮಹಾಮಾರಿಯಲ್ಲಿ ನೊಂದು ನರಳಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಸಂಜೀವಿನಿಯಂತಹ ಔಷಧಿಯನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಕೇವಲ ತನ್ನ ದೇಶಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಅದನ್ನು ತಲುಪಿಸಿ ವಸುದೈವ ಕುಟುಂಬಕಂ ಎಂಬ ತತ್ವವನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಾರಿದ್ದು.
ಸಾವರ್ಕರ್, ಸರ್ದಾರ್ ಪಟೇಲ್, ಶಾಸ್ತ್ರೀಜಿ, ಅಂಬೇಡ್ಕರ್, ಶಿವಾಜಿ ಮುಂತಾದ ಈವರೆಗೂ ಅನಾಮಧೇಯರಾಗಿದ್ದ ದೇಶಭಕ್ತರ ಜೀವನದ ಯಶೋಗಾಥೆಗೆ ಸೂಕ್ತ ಸ್ಥಾವನ್ನು ನೀಡಿ ಗೌರವಿಸಿದ್ದು. ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಕೇವಲ ಚಿತ್ರನಟರಿಗೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸಿಮೀತವಾಗಿಡದೆ ಎಲೆ ಮರೆಯ ಕಾಯಿಗಳು ಸಹ ಅದಕ್ಕೆ ಹಕ್ಕುದಾರರು ಎಂದು ತೋರಿಸಿ ಕೊಟ್ಟರು ಯಾವ ಕಾಯ್ದೆ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಬದಲಾಯಿಸಿದರೆ ರಕ್ತದ ನದಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಿರೋಧಿಗಳು ನಂಬಿದ್ದರೋ ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಸುಳ್ಳಾಗಿಸಿದ್ದು. ರಾಮನಿಗೆ ತಮ್ಮ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪುನಃ ದೊರಕುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು. ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ದಣಿವಿರದೆ ತಾಯಿಯ ಸಾವಿನ ಸೂತಕದಲ್ಲೂ “ರಾಷ್ಟ್ರದೇವೋಭವ” ಎಂದು ತೋರಿಸಿದ್ದು.
ನಿಸ್ಪೃಹ ದೇಶಪ್ರೇಮ , ರಾಷ್ಟ್ರಾಭಿಮಾನ ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಮೈಗೂಡಿದಾಗಲೇ ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ. ದುರ್ದೈವದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಕೆಲ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರದ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಹಾಳುಗೆಡಹುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸದೃಢವಾಗಬೇಕಿದ್ದರೆ ಚುನಾವಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸರಿಯಾಗಿರಬೇಕು. ಆದರೆ ಇಂದು ಚುನಾವಣೆಗಳು ಹಣ ಮತ್ತು ಜಾತಿಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಕಲುಷಿತಗೊಂಡಿವೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸ ನಂತಹ ಪಕ್ಷಗಳ ಸ್ವಾರ್ಥ ರಾಜಕಾರಣವೇ ಕಾರಣ. ಮತದಾರ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ವಿವಿಧ ಆಮಿಷಗಳನ್ನೊಡ್ಡಿ ಅಧಿಕಾರ ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಯಸುವ ಈ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಂದ ದೇಶದ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಸಡಿಲಾಗತೊಡಗಿದೆ. ಈಗ ಎಚ್ಚತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ್ದು ಪ್ರಜೆಗಳು. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಮತದಾರರು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಆಸೆ ಆಮಿಷಗಳಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು ಯೋಗ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಎಚ್ಚರವನ್ನು ಹೊಂದುವದಿಲ್ಲವೋ ಅಲ್ಲಿಯತನಕ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಸುಸ್ಥಿರವಾಗದು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಉತ್ಸವ ಆಚರಿಸುವ ದೇಶದ ಪ್ರಜೆಗಳು ಮೊದಲು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿದೆ.