ಪುರಾಣ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವ ಗಂಡಸರಿಗಿಂತ ಬಲಿಯಾಗುವುದು, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಭಂಧ ಹೊಂದಿರದ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯ. ದ್ರವಪದಿಯ ಸೀರೆ ಎಳೆಯುವ ಪ್ರಕರಣದಿಂದ, ಚಲನಚಿತ್ರಗಳ ಖಳನಾಯಕರಿಗೂ ನೀಡುವಂತಹ ಅಸ್ತ್ರ ಮಹಿಳಾ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯ. ಆಧುನಿಕ ಯುಗಕ್ಕೆ ತಲುಪಿರುವ ನಾವು ಇಂದಿಗೂ ಆಂತರಿಕ ಕಲಹಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯ ಮೇಲಿನ ಹಲ್ಲೆಯನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಲಾಗದ್ದು ಅಸಹ್ಯ ಅಮಾನವೀಯತೆಯೇ ಸರಿ.
ಮಣಿಪುರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕೋಮು ಹಿಂಸೆ ಭಾರತ ದೇಶದ ಹೆಸರಿಗೆ ಅಂಟು ಕೊಂಡಿರುವ ಮತ್ತೊಂದು ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆಯೇ ಸರಿ, ಆದರೆ ದೇಶವನ್ನೇ ತಾಯಿ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಪೂಜಿಸುವ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿರುವ ನಿಜವಾದ ತಾಯಂದಿರಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಭಾರತೀಯತೆಗೇ ಅವಮಾನ.
ಇಪ್ಪತೊಂದನೇ ಶತಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವ ನಾವಿನ್ನೂ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹಿಂಸೆ, ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಗಂಡನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಉಕ್ಕಿ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮಕ್ಕೂ ಮುಂದೆಬಾರದ ಹೆಂಡತಿ, ಇವೆಲ್ಲ ಪ್ರವರ್ಗಗಳನ್ನು ಹೊಂದುದ್ದೇವೆ. ಅಭಲೆ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಹಿಳೆ ಸಬಲೆ ಎಂದು ತೋರ್ಪಡಿಸುವವರೆಗೂ ಈ ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾವಣೆ ಮತ್ತು ಆ ಮೂಲಕ ನಡೆಯುವಂತಹ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳು ಕೊನೆಗಾನುವುದಿಲ್ಲ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಮಹಿಳೆ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡುವಂತಹ ನಿಪುನಲಾಗ ಬೇಕಿರುವುದು, ಸದ್ಯದ ಅಗತ್ಯತೆಯಾಗಿದೆ.