ಭಾರತವೆಂಬ ಪುಣ್ಯ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದಂತಹ ನಾವು ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯವಂತರು ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಗಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾದ ಈ ಭರತ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದು ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ್ಮದ ಪುಣ್ಯಫಲ ಅದರಲ್ಲಿಯೂ
ಜಂತೂನಾಂ ನರಜನ್ಮದುರ್ಲಭಂ ಎನ್ನುವ ಮಾತಿನಂತೆ ಈ ಮಾನವ ಜನ್ಮವು ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಫಲದಿಂದಲೇ ದೊರೆಕಿದೆ. ಇಂತಹ ಮಾನವ ಜನ್ಮವು ಸಫಲವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಸದಾಚಾರ, ಸುವಿಚಾರ, ಸಚ್ಚಿಂತನೆಗಳಿಂದ, ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಿಂದ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾಗಿಸಬೇಕು. ಅಂತಹ ಎಲ್ಲಾ ಸದಾಚಾರಗಳ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ. ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಸನಾತನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಅತ್ಯಂತ ಪುರಾತನವೂ ನಿತ್ಯವೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವೂ ಆಗಿದೆ. ಅಂತಹ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾ ನನ್ನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎನ್ನುವ ಗರ್ವಭಾವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನಲ್ಲೂ ಮೂಡಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಅದೆಷ್ಟೋ ದೇಶಗಳು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡರು ಭಾರತದ ರೀತಿ ನೀತಿಗಳು ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಕಂಡುಬರುವುದಿಲ್ಲ ಕಾರಣ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರಿಕರ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಈ ಮನಸ್ಥಿತಿಯು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿಫಲನವಾಗಿದೆ.
ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಳದೆ ಭೂಮಿಯ ಸ್ವಾದ ಹೀರದೆ ಯಾವುದೇ ಬೀಜದಲ್ಲಿಯೂ ಚಿಗುರು ಮೂಡದಿರುವಂತೆ ಫಲಪುಷ್ಪಗಳು ಅರಳದಿರುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೆಂಬ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಮನಸೆಂಬ ಮೂಲಬೀಜ ಬೀಳದೆ ಸಂಸ್ಕಾರವು ಬೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಸದಾಚಾರ ಸನ್ಮಾರ್ಗಗಳೆಂಬ ಫಲಪುಷ್ಪವು ಮೂಡುವುದೇ? ಹಾಗಾಗಿ ಮೊದಲು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅಧ್ಯಯನವು ನೆಡೆಯಬೇಕು. ಅಧ್ಯಯನದೊಂದಿಗೆ ಆಚಾರವಿದ್ದರೆ ಅದು ಅತ್ಯುತ್ಕೃಷ್ಟ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಪ್ರಮಾಣಗಳು ವೇದ-ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು. ನಮ್ಮಂಥ ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಮೂಲ ಸರಕುಗಳು ಪುರಾಣ-ಇತಿಹಾಸಗಳು. ಮಹಾಭಾರತ ರಾಮಾಯಣಗಳಂಥ ಮಹತ್ತರವಾದ ಗ್ರಂಥಗಳು ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪೂರ್ಣಪರಿಚಯವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತವೆ.
ರಾಮಾಯಣ-ಮಹಾಭಾರತಗಳಲ್ಲಿ ಕಥೆಯ ಹರಿವಿನೊಂದಿಗೆ ಬಂದಂತಹ ಧರ್ಮ- ನೀತಿ – ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು ರಾಮಾಯಣ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೆಡೆದದ್ದೇ? ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ತಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ.ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಇಂದು ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾ ಪ್ರಮಾಣಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಈ ಹವ್ಯಾಸದಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನು ಸಂದೇಹಬುದ್ಧಿಯಿಂದಲೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅದೇ ಸಂಶಯಗುಣದ ಪ್ರಭಾವ ನಮ್ಮ ಮೂಲಪ್ರಮಾಣಗಳ ಮೇಲೂ ಬೆಳೆದಿದೆ.
ರಾಮಾಯಣವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೆಡೆದ ಘಟನೆಯೆನ್ನಲು ನಮಗೆ ರಾವಣನ ಅರಮನೆಯ ಅವಶೇಷ, ಲಂಕಾದಹನದ ಕುರುಹು ಎಂಬಂತಿರುವ ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಣ ಮತ್ತು ಬಣ್ಣ, ಆಂಜನೇಯನ ಪಾದದ ಗುರುತು ಮೊದಲಾದ ಅನೇಕ ಸಾಕ್ಷಿಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ಒಪ್ಪಲೇ ಬೇಕಾದ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳೂ ಒಪ್ಪುವ ರಾಮಸೇತುವಿಗಿಂತ ಇನ್ನಾವ ಸಾಕ್ಷಿಯು ಬೇಕು ರಾಮಾಯಣವು ಸತ್ಯಘಟನೆಯೆನ್ನಲು.? ಅಂತರ್ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದರೆ ರಾಮಾಯಣ ಸತ್ಯಘಟನೆಯೆನ್ನಲು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಾಕ್ಷಿಗಳ ಪಟ್ಟಿಯೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಹುಡುಕಬೇಕಷ್ಟೇ. ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರನು ವನವಾಸದಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಲೆನಾಡಿನ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದ್ದನು. ಸೀತಾಮಾತೆಗೆ ಬಾಯಾರಿದಾಗ ರಾಮನು ಬಾಣವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ ಭೂಮಿಯಿಂದ ನೀರಿನ ಧಾರೆಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದನು. ಆ ಸ್ಥಳವೇ ಇಂದಿಗೂ ಅಂಬುತೀರ್ಥ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಿದೆ. ಆ ಧಾರೆಯೇ ನದಿಯಾಗಿ ಶರಾವತಿ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಿದೆ. ಬಾಣಕ್ಕೆ ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಅಂಬು ಶರ ಎಂಬ ಶಬ್ದಗಳಿದ್ದು ಅಂಬುತೀರ್ಥ ಮತ್ತು ಶರಾವತೀ ಎಂಬ ಪದಗಳ ಅರ್ಥ ನಮಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಇದಲ್ಲದೇ ಅಲ್ಲೇ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಮಾರೀಚನು ಜಿಂಕೆವೇಷದಲ್ಲಿ ಬಂದು ರಾಮನಿಂದ ಹತನಾದ ಸ್ಥಳವೂ ಇದೆ. ಮಾರೀಚಮೃಗವಧಕ್ಷೇತ್ರ ಎಂಬ ಆ ಸ್ಥಳ ಮೃಗವಧೆ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಿದೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಪ್ರಮಾಣಗಳು ಇರುವಾಗ ರಾಮಾಯಣವನ್ನು ಕಟ್ಟುಕಥೆಯೆನ್ನಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ…?
ಒಂದು ವೇಳೆ ರಾಮಾಯಣಾದಿಗಳು ಸತ್ಯಘಟನೆಯಲ್ಲ ಎಂದರೂ ರಾಮಾಯಣಾದಿಗಳ ಸ್ವೀಕಾರ ಉಚಿತವೇ ಹೊರತು ಅನುಪಯುಕ್ತವಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿಯೂ ಜೀವನದ ಆಗು-ಹೋಗುಗಳ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಧಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಒಳ್ಳೆಯ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ ಈ ರಾಮಾಯಣ. ಮಹಾಭಾರತವೂ ಹೀಗೆ ಸನ್ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ದಾರಿದೀಪ. ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ-ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವ ಈ ಗ್ರಂಥಗಳ ಅಧ್ಯಯನ ನಮಗೆ ಸದಾಚಾರವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಮಾತೃ-ಪಿತೃಭಕ್ತಿ, ಭ್ರಾತೃವಾತ್ಸಲ್ಯ, ಪಾತಿವ್ರತ್ಯ, ಏಕಪತ್ನೀವ್ರತ, ಸಖ್ಯ, ಸೇವೆ ಮುಂತಾದ ವಿಚಾರಗಳ ತಳಸ್ಪರ್ಶಿ ಮತ್ತು ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ ಆಕರಗಳು ಈ ಗ್ರಂಥಗಳು.
ರಾಜನಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಮನು ಸೀತೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ರಾಣಿಯರನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದಿತ್ತು, ಸಹಾಯವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡ ನಂತರ ಕಪಿ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಹನುಮಂತನನ್ನು ದೂರಸರಿಸಬಹುದಿತ್ತು ಗೆದ್ದ ಲಂಕೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ವರ್ಣ ನಗರದಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಭರತನೊಂದಿಗೆ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಕೈಕೆಯನ್ನು ನಿಂದಿಸಬಹುದು ತನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ಬಳಸಿ ವನವಾಸದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಸಾರಿ ಅಯೋಧ್ಯೆಯನ್ನು ತಾನು ಪಡೆಯಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ರಾಮನಿಗೆ ಇದ್ದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೆಲ್ಲವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಆತ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ವಾರ್ಥವಾದ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ತ್ಯಾಗಮಾಡಿ, ಸಾಧುವಾದ, ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದರೂ ಸಹೃದಯಿಯಾದ ಪುರುಷನು ಯಾವ ದಿಟ್ಟ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಆಚರಿಸಿ,ನಮಗೆ ತೋರಿಸಿ ಉಪದೇಶವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾನೆ.
ರಾಮಾಯಣ ಮಹಾಕಾವ್ಯವು ಎಲ್ಲಾ ವೇದಗಳ ಸಾರಸಂಗ್ರಹ. ದುಷ್ಟಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊರತರುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನೇ
ರಾಮಾಯಣಂ ಮಹಾಕಾವ್ಯಂ ಸರ್ವವೇದೇಷು ಸಮ್ಮತಂ|ಸರ್ವಪಾಪಪ್ರಶಮನಂ ದುಷ್ಟಗ್ರಹನಿವಾರಣಂ|| ಎಂಬ ಶ್ಲೋಕವು ಹೇಳಿದೆ.
ಮಹಾಭಾರತಾದಿಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳೂ ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮೂಲಬೇರುಗಳು. ರಾಮಾಯಣದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಾತ್ರವೂ ನಮಗೆ ಧರ್ಮಾಧರ್ಮಗಳ ವಿವೇಚನೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. “ರಾಮೋ ವಿಗ್ರಹವಾನ್ ಧರ್ಮಃ” ಎಂಬ ಮಾತು ಯಾವ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯೂ ಅಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ರಾಮಾಯಣ ತಿಳಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಬರುವ ಸಹಜ ಅನುಭವ . ಶ್ರೀರಾಮನನ್ನು ದಶರಥಪುತ್ರನಾಗಿ, ವಸಿಷ್ಠ-ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಣಾಗ್ರಜನಾಗಿ, ಸೀತಾಕಾಂತನಾಗಿ, ಸುಗ್ರೀವಸಖನಾಗಿ, ಹನುಮನೊಡೆಯನಾಗಿ ಕಂಡಾಗ ಪ್ರತಿ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲೂ ನಮಗೆ ಶ್ರೀರಾಮನ ಆದರ್ಶಗಳು ಜೀವನಕ್ಕೆ ಪಾಠವಾಗುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ನಾವು ಯಾವರೀತಿ ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದಿಸಬೇಕು ಎಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ ರಾಮನ ಆದರ್ಶಗಳು. ನಮ್ಮ ಅಂತಃಸತ್ವದ ಜ್ವಲನೆಗೆ ಉತ್ತಮ ಸಂಸ್ಕಾರವು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಿಷವೂ ಔಷಧಿಯಾಗುವಂತೆ ಉತ್ತಮ ಸಂಸ್ಕಾರದಿಂದ ದುಷ್ಟನೂ ಶಿಷ್ಟನಾಗಬಹುದು. ಅಂಥಹ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಸೋಪಾನ. ಆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ವೇದ ಶಾಸ್ತ್ರ ಪುರಾಣಗಳೇ ಆಧಾರ-ಮೂಲಪ್ರಮಾಣ.