ಬೆಳ್ಳಂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಜಗಳ ಕಂಡರೆ, ನಮ್ಮ ಅಂದಿನ ಇಡೀ ದಿನದ ಮನ ಸಮಾಧಾನ ಕದಡುತ್ತದೆ. ಸೌಮ್ಯಕ್ಕೆ ತಲೆಬಾಗುವ, ಗುರ್ರ್ ಎನ್ನುವಾಗ ಚಡಪಡಿಸುವ ಅತೀ ಮೃದು ಮನ ಮಾನವನದ್ದು. ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ವೃದ್ದಾಪ್ಯದಲ್ಲಿರುವವರ ವರೆಗೆ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯ ಹಿತ ಬಯಸುವವರೇ.
ಭಾರತೀಯರಾದ ನಾವುಗಳು, ‘ವಸು ದೈವ ಕುಟುಂಬಕಮ್’ ಎಂಬ ತತ್ವವನ್ನು ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ಸಾರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಭದ್ರವಗಿಸಲು ನಗುವೆಂಬ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾಗುತ್ತೇವೆ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪುಟ್ಟ ಆಚಾತುರ್ಯಕ್ಕೂ ಜಗಳಕ್ಕಿಳಿಯಲು ಹಿಂದೆ- ಮುಂದೆ ನೋಡದ ನಾವು, ಎದುರಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯತ್ತ ಒಂದು ಕಿರು ನಗೆ ಬೀರಲು ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುತ್ತೇವೆ.
ನಮ್ಮ ಒಂದು ಕಿರುನಗು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ದಿನವನ್ನೇ ಬೆಳಗಿಸಬಹುದೆಂದಾದರೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಸಂತೋಷದ ವಾರಸುದಾರರು ನಾವಾಗಬಾರದೇಕೆ? ಡಿ. ವಿ. ಜಿ ಯವರು ತಮ್ನ ಪದ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವಂತೆ :
ನಗುವು ಸಹಜದ ಧರ್ಮ ನಗಿಸುವುದು ಪರ ಧರ್ಮ
ನಗುವ ಕೇಳುತ ನಗುವುದು ಅತಿಶಯದ ಧರ್ಮ
ನಗುವ ನಗಿಸುವ, ನಗಿಸಿ ನಗುತ ಬಾಳುವ ವರವ
ಮಿಗೆ ನೀನು ಬೇಡಿಕೊಳೊ ಮಂಕುತಿಮ್ಮ