ನಾನು ಎಂದಿನಂತೆ ಕಛೇರಿಗೆ ಹೊರಟು ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್ನಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದ ತಾಯಿ ಮಗನ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕಡೆಗೆ ನನ್ನ ಗಮನ ಹೋಯಿತು. ಅ ಹುಡುಗ ಹೊಸದಾಗಿ ಕೊಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದ ತನ್ನ ಆಟಿಕೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಆಳುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದ ಅವನ ತಾಯಿ ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತ ಹೇಳಿದಳು ಯಾಕೆ ಆಳುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ ಆಳುವುದಕ್ಕೆ ನೀನು ಏನು ಹುಡುಗಿಯ ಎಂದು ಆ ತಾಯಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪದೇ ಪದೇ ಗುಯಿಂಗುಡಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಹಾಗಾದರೆ ಹುಡುಗಿಯರು ಮಾತ್ರ ಆಳುವುದಾ? ಹುಡುಗುರು ಆಳುವುದೇ ಇಲ್ಲವಾ? ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ? ಹುಡುಗರಿಗೆ ಭಾವನೆಗಳೇ ಇಲ್ವ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು.
ಯಾವುದೇ ಪ್ರದೇಶವಾಗಲಿ ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮದಲ್ಲಾದರು ಕೂಡ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಆಳಬಾರದು ಎಂದು ಪೋಷಕರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಪುರುಷ ಅತ್ತರೆ ದುರ್ಬಲ ಎನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆಯು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಗಂಡು ತಾನು ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನ, ತಾನು ಬಲಿಷ್ಟ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಎಷ್ಟೇ ದುಃಖ ದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಸದಾ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಇರುವಂತೆ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಈ ಸಮಾಜ ಸೃಷ್ಠಿ ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೆ ಪುರುಷರಲ್ಲೂ ಭಾವನೆಗಳಿರುತ್ತದೆ ಅವರಿಗೆ ದುಃಖವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶಗಳು ಬೇಕಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅತ್ತ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಪುರುಷ ದುರ್ಬಲ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿತ ಇಲ್ಲದವನು ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.
ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ನೋಡುವುದಾದರೆ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಆಡ್ ವಿಂಗರ್ಹೋಟ್ಸ್ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಪುರುಷರಿಗಿಂತ ಮಹಿಳೆಯರು ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ಆಳುತ್ತಾರೆ . ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಪುರುಷರು ೬ರಿಂದ ೧೭ ಬಾರಿ ಆತ್ತರೆ ಮಹಿಳೆಯರು ೩೦ರಿಂದ ೬೪ ಬಾರಿ ಆಳುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಜಾರ್ಜಿಯಾ ರೇ ಅವರ ಪುರುಷರು ಯಾಕೆ ಕಡಿಮೆ ಆಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೂಡ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.
ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡುವ ಪ್ರೊಲ್ಯಾಕ್ಟಿನ್ ಹಾರ್ಮೊನ ಪ್ರಮಾಣ ಕಡಿಮೆ ಇರುತ್ತದೆ ಹಾಗಾಗಿ ಪುರುಷರು ಮಹಿಳೆಯರಂತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಪುರುಷರು ಅತ್ತರೆ ಸಮಾಜವು ಅವರನ್ನು ಹಾಸ್ಯಸ್ಪದವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಪುರುಷರು ಆಳಲು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಾರೆ.
ಮನುಷ್ಯ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷ ದುಃಖ ಬೇಸರ ಎಲ್ಲವೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಪುರುಷರೇ ಆಗಲಿ ಮಹಿಳೆಯರೇ ಅಗಲಿ ಅವರ ಭಾವನೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಮುಕ್ತ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕು ಅತ್ತ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ದುರ್ಬರಲ್ಲ.